2
آيا مردم پنداشتهاند كه همين كه [به زبان] گويند ايمان آورديم آنان را وامىگذارند- رها مىكنند- و آزموده نمىشوند؟
3
و هر آينه كسانى را كه پيش از آنان بودند آزموديم و همانا خداوند كسانى را كه راست گفتند مىشناسد و دروغگويان را نيز مىشناسد.
4
يا مگر كسانى كه بديها مىكنند گمان كردهاند كه بر ما پيشى مىگيرند- از كيفر ما مى گريزند-؟ بد است آن داورى كه مىكنند.
5
هر كه ديدار خداى- روز رستاخيز- را اميد دارد پس [بداند كه] وعده خدا آمدنى است، و اوست شنوا و دانا.
6
و هر كه جهاد كند جز اين نيست كه به سود خويش جهاد مىكند، زيرا كه خداوند از جهانيان بىنياز است.
7
و آنان كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند هر آينه بديهاشان را از آنان بزداييم و ايشان را [بر پايه] نيكوترين آنچه مىكردند پاداش دهيم.
8
و آدمى را سفارش كرديم كه به پدر و مادر خويش نيكويى كند و اگر بر تو سخت گيرند و بكوشند تا آنچه را كه بدان دانشى ندارى با من انباز گيرى پس فرمان ايشان مبر بازگشت همه شما به من است، پس شما را بدانچه مىكرديد آگاه مىكنم.
9
و آنان كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند هر آينه ايشان را در ميان نيكان و شايستگان درآريم.
10
و از مردمان كسانى هستند كه گويند: به خدا ايمان آورديم، و چون درباره خدا رنجى و آزارى ببينند رنج و آزار مردم را مانند عذاب خدا شمرند- يعنى از ترس آزار مردم ترك ايمان مىكنند و حال آنكه مىبايست از ترس عذاب خدا ترك كفر كنند- و چون [شما را] يارى و پيروزيى از پروردگارت بيايد گويند: ما با شما بوديم! آيا خدا بدانچه در سينههاى مردم جهان است داناتر نيست؟
11
و هر آينه خدا كسانى را كه ايمان آوردند مىشناسد و منافقان را نيز مىشناسد.
12
و كسانى كه كافر شدند به آنان كه ايمان آوردهاند گويند: راه ما را پيروى كنيد و ما بار گناهان شما را برمىداريم، و حال آنكه بردارنده چيزى از گناهان آنان نيستند، براستى آنها دروغگويند.
13
و البته بارهاى گران خود و بارهايى را همراه بارهاى گران خويش بردارند، و بى گمان روز رستاخيز از آنچه به دروغ مىبافتند بازخواست خواهند شد.
14
و هر آينه نوح را به سوى قومش فرستاديم، پس هزار سال، مگر پنجاه سال، در ميان آنان [به پيامبرى] درنگ كرد، پس [عذاب] طوفان آنها را بگرفت در حالى كه ستمكار بودند.
15
پس او و ياران كشتى را رهانيديم و آن- كشتى يا داستان- را براى جهانيان نشانه و عبرتى ساختيم.
16
و ابراهيم را [فرستاديم] آنگاه كه به قوم خود گفت: خداى يكتا را بپرستيد و از او پروا كنيد، اين براى شما بهتر است اگر مىدانستيد.
17
جز اين نيست كه به جاى خداى يكتا بتانى را مىپرستيد و دروغى مىسازيد- كه آنها را معبود يا خدايان مىناميد-. آنان كه به جاى خداى يكتا مى پرستيد شما را توان روزىدادن ندارند، پس روزى را از نزد خدا بخواهيد و او را بپرستيد و او را سپاس گزاريد، كه به سوى او بازگردانده مىشويد.
18
و اگر [شما اى اهل مكه، رسالت پيامبر را] دروغ مىانگاريد همانا امتهاى پيش از شما نيز [پيامبران را] به دروغ نسبت دادند، و بر پيامبر جز رسانيدن آشكار پيام نيست.
19
آيا نديدهاند كه چگونه خدا آفرينش آفريدگان را آغاز مىكند، سپس آن را باز مىگرداند- به زندهكردن مردگان در روز رستاخيز-؟ همانا اين كار بر خدا آسان است.
20
بگو در زمين بگرديد و بنگريد كه چگونه [خدا] آفرينش را آغاز كرد، و سپس خدا آفرينش واپسين را پديد مىكند، همانا خدا بر هر چيزى تواناست.
21
هر كه را خواهد عذاب كند و هر كه را خواهد ببخشايد و به او بازگردانده مىشويد.
22
و شما عاجزكننده [خدا] نيستيد- از عذاب الهى نتوانيد گريخت- نه در زمين و نه در آسمان، و شما را جز او هيچ سرپرست و ياورى نيست.
23
و كسانى كه به آيات خدا و ديدار او كافر شدند آنان از مهر و بخشايش من نوميدند و ايشان راست عذابى دردناك.
24
پس پاسخ قوم او جز اين نبود كه گفتند: او را بكشيد يا بسوزانيد. پس خداى از آتش برهانيدش. براستى در آن [سرگذشت] نشانهها و عبرتهاست براى مردمى كه باور دارند.
25
و [ابراهيم] گفت: جز اين نيست كه شما به جاى خداى يكتا بتانى را براى دوستيى كه در زندگانى دنيا ميان شماست [به خدايى] گرفتهايد، سپس در روز رستاخيز برخى از شما برخى را منكر مىشوند و يكديگر را لعنت مىكنند، و جايگاهتان آتش است و شما را ياورانى نيست.
26
پس لوط به او ايمان آورد. و [ابراهيم] گفت: من به سوى پروردگار خويش هجرت كنندهام، همانا اوست تواناى بىهمتا و داناى استواركار.
27
و او را اسحاق و يعقوب بخشيديم و در ميان فرزندانش پيامبرى و كتاب بنهاديم، و در اين جهان پاداش او را بداديم و همانا او در جهان ديگر از نيكان و شايستگان است.
28
و لوط را [فرستاديم]، آنگاه كه به قوم خود گفت: هر آينه شما كارى زشت مىكنيد كه هيچ يك از مردم جهان بدان پيشى نگرفته است.
29
آيا شما [به آهنگ شهوت] به مردان درمىآييد و راه [نسل] را مىبريد و در انجمن خويش كارهاى ناپسند مىكنيد؟! پس جواب قومش جز اين نبود كه گفتند: عذاب خداى را به ما بيار، اگر از راستگويانى.
30
گفت: پروردگارا، مرا بر اين مردم تباهكار يارى ده.
Sonraki 30 ayet →