1
براستى كه مؤمنان رستگار شدند،
2
آنان كه در نمازشان ترسان و فروتناند،
3
و آنان كه از بيهوده رويگردانند،
4
و آنان كه زكات [مال خويش] را دهندهاند،
5
و آنان كه شرمگاه خود را [از حرام] نگهدارندهاند،
6
مگر بر همسران يا كنيزان خويش، كه [براى آميزش با آنان] سرزنش نشوند،
7
پس هر كه افزون از اين [كه ياد كرديم] بجويد، اينان از حد درگذرندهاند،
8
و آنان كه امانتها و پيمان خويش را نگهدارندهاند،
9
و آنان كه بر نمازهاى خويش نگهبانند- مواظبت مىكنند-،
11
كه بهشت برين را به ميراث برند و در آن جاويدانند.
12
و هر آينه ما آدمى را از خلاصه و چكيدهاى از گِل آفريديم.
13
سپس او را نطفهاى- در قطره آبى- ساختيم در قرارگاهى استوار- يعنى زهدان مادر-.
14
آنگاه نطفه را خون بستهاى ساختيم و آن خون بسته را پاره گوشتى كرديم و آن پاره گوشت را استخوانها گردانيديم، و بر آن استخوانها گوشت پوشانديم سپس او را به آفرينشى ديگر باز آفريديم. پس بزرگ و بزرگوار است خداى يكتا كه نيكوترين آفرينندگان است.
15
سپس شما از پس آن هر آينه مردگانيد.
16
سپس روز رستاخيز برانگيخته مىشويد.
17
و هر آينه بر فرازتان هفت راه- هفت آسمان- بيافريديم و ما از آفريدگان ناآگاه نيستيم.
18
و از آسمان آبى به اندازه فروفرستاديم، پس آن را در زمين- در چشمهها و منبعها- جاى داديم، و ما بر بردن آن تواناييم.
19
پس براى شما بدان آب بوستانهايى از درختان خرما و انگور بيافريديم شما را در آن بوستانها ميوههاى بسيار است و از آن ميوهها مىخوريد.
20
و درختى [بيافريديم] كه از كوه سينا بيرون مىآيد- يعنى درخت زيتون- كه روغن مىآورد و نان خورشى براى خورندگان است.
21
و هر آينه شما را در چهارپايان عبرتى است. از آنچه در شكمشان است- يعنى شير- شما را مىنوشانيم و براى شما در آنها سودهاى بسيار است و از [گوشت] آنها مىخوريد
22
و بر آنها و بر كشتيها سوار مىشويد.
23
و هر آينه نوح را به سوى قومش فرستاديم، پس گفت: اى قوم من، خداى يكتا را بپرستيد، شما را جز او خدايى نيست، آيا پروا نمىكنيد؟
24
مهتران قومش كه كافر بودند گفتند: اين جز آدميى همچون شما نيست كه مىخواهد بر شما فزونى و برترى جويد و اگر خداى مىخواست فرشتگانى را فرو مىفرستاد، ما اين را [كه نوح مىگويد] در ميان پدران پيشين خود نشنيدهايم
25
او نيست مگر مردى كه او را ديوانگى است، پس او را تا هنگامى انتظار بريد- شايد از ديوانگى باز آيد و چنين سخنانى نگويد، يا بزودى بميرد و از وى باز رهيم-.
26
گفت: پروردگارا، در برابر آنكه مرا تكذيب كردند يارىام كن.
27
پس به او وحى كرديم كه كشتى را زير نظر ما و پيام- آموزش- ما بساز، و چون فرمان ما [به عذاب] بيايد و [آب از] آن تنور بجوشد از هر گونه [حيوان] دو- نرى و مادهاى- در آن [كشتى] در آر و نيز خاندان خود را، مگر آن كه سخن [به هلاكت وى] از پيش بر او رفته است- پسر و همسرت-، و در باره كسانى كه ستم كردند با من سخن مگوى كه آنها غرق شدنىاند.
28
پس چون تو و همراهانت بر كشتى آرام گرفتيد، بگو: سپاس و ستايش خداى را كه ما را از اين قوم ستمكار رهايى داد.
29
و بگو: پروردگارا، مرا در جايى با بركت فرود آر و تو بهترين فرودآرندگانى.
30
همانا در اين [داستان] نشانهها و عبرتهاست و براستى ما آزمون كننده بوديم.
Sonraki 30 ayet →