1
اى مردم، از پروردگارتان پروا كنيد، كه زلزله رستاخيز چيزى است بزرگ.
2
روزى كه آن را ببينيد، [از هول آن] هر شيردهندهاى آن را كه شير مىدهد از ياد ببرد و هر زن باردارى بار خويش بنهد، و مردم را مستان بينى- پندارى- و حال آنكه مست نيستند و ليكن عذاب خدا سخت است.
3
و از مردمان كس هست كه در باره خدا بىهيچ دانشى جدل و ستيزه مىكند و از هر شيطان نافرمان و سركشى پيروى مىنمايد.
5
اى مردم، اگر از برانگيخته شدن پس از مرگ به شك اندريد، پس [بدانيد كه] ما شما را از خاك و سپس از نطفه و پس از آن از خونى بسته و آنگاه از پاره گوشتى، با آفرينشى تمام يا ناتمام، آفريديم تا [توانايى خويش را بر بازگرداندنتان] براى شما روشن و پديدار سازيم. و آنچه را بخواهيم تا مدتى معين- حدود نه ماه- در زهدانها نگاه مىداريم آنگاه شما را كودكى بيرون مىآوريم سپس [پرورشتان مىدهيم] تا به نيرومندى خويش برسيد. و از برخى جانشان [در خردى و جوانى] برگرفته شود و برخى تا فروترين دوره زندگى بازبرده شود تا [آنجا كه] در پى دانايى چيزى نداند. و زمين را [در زمستان] فسرده و مرده بينى، پس چون آب [باران] بر آنها فروآريم بجنبد و بردمد و از هر گونه گياه زيبا و بهجتانگيز بروياند.
6
اين- مراحل آفرينش آدمى و رويانيدن گياهان- از آن روست كه خدا حق است و اينكه مردگان را زنده مىكند و اينكه بر هر كارى تواناست،
7
و اينكه رستاخيز آمدنى است، هيچ شكى در آن نيست، و اينكه خداوند هر كه را در گورهاست برمىانگيزد.
8
و از مردمان كس هست كه بىهيچ دانشى و هدايتى و كتابى روشن در باره خدا جدل و ستيزه مىكند،
9
در حالى كه پهلوى خود را به نشانه تكبر [و روگرداندن از حق] مىپيچاند، تا [مردم را] از راه خدا گمراه كند. او را در اين جهان خوارى و رسوايى است و در روز رستاخيز عذاب آتش سوزان را به او مىچشانيم.
10
اين [خوارى و عذاب] به سزاى آن چيزى است كه دستهايت پيش فرستاده و از آن رو كه خدا بر بندگان ستمكار نيست.
11
و از مردمان كس هست كه خداى را يكسويه و با دودلى مىپرستد، پس اگر نيكيى بدو رسد بدان آرام گيرد و اگر آزمونى- رنجى و گزندى- بدو رسد روى بگرداند، در اين جهان و آن جهان زيانكار است، اين است آن زيانكارى آشكار.
12
جز خدا چيزى را مىخواند كه نه زيانش رساند و نه سودش دهد، اين است آن گمراهى دور.
13
كسى را مىخواند كه بىگمان زيانش نزديكتر از سود اوست، بد ياور و سرپرستى است- آن بت- و بد يار و همدمى است.
14
همانا خداوند كسانى را كه ايمان آوردهاند و كارهاى نيك و شايسته كردهاند به بهشتهايى درآرد كه از زير آنها جويها روان است، كه خدا آنچه خواهد مىكند.
15
هر كه مىپندارد كه خدا او- پيامبر خود- را در اين جهان و آن جهان هرگز يارى نخواهد كرد- و اكنون يارى او را مىبيند و از اين رو به خشم آمده- بايد ريسمانى به آسمان- سقف و هر چه بر فراز سر آدمى است- كشد سپس خود را [با دار آويختن] خفه كند، و آنگاه بنگرد كه آيا اين ترفند و نيرنگش خشم او را از ميان مىبرد؟
16
بدينسان اين [قرآن] را آياتى روشن فروفرستاديم و خداى هر كه را خواهد راه نمايد.
17
همانا كسانى كه ايمان آوردند- مسلمانان- و كسانى كه جهود شدند و صابئان و ترسايان و گبران و كسانى كه شرك آوردند، خداوند ميانشان روز رستاخيز داورى مىكند- يا جدايى مىافكند-، كه خداى بر هر چيزى گواه است.
18
آيا نديدى كه هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است و خورشيد و ماه و ستارگان و كوهها و درختان و جنبندگان و بسيارى از مردمان خداى را سجده مىكنند؟ و بسيارى هم عذاب بر آنان سزا گشته است، و هر كه را خدا خوار كند پس او را هيچ گرامى دارندهاى نيست، كه خدا هر چه خواهد مىكند.
19
اينها- مؤمنان و كافران- دو گروه دشمن يكديگرند كه در باره [هستى و يگانگى] پروردگارشان با هم ستيزه كردند پس كسانى كه كافر شدند برايشان جامههايى از آتش بريدهاند [و] از بالاى سرشان آب جوشان مىريزند
21
و آنان راست گرزهاى آهنين
22
هر گاه از سختى اندوه بخواهند از آن
23
همانا خداوند كسانى را كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند به بهشتهايى در آورد كه از زير آنها جويها روان است، در آنجا با دستبندهاى زرين و مرواريد آراسته شوند، و جامهشان در آنجا ديباست
24
و به گفتار پاك- لا اله الا الله يا سپاس و ستايش خداوند- راه نموده شوند و به راه راست [خداى] ستوده راهنمايى شوند.
25
كسانى كه كفر ورزيدند و [مردم را] از راه خدا و مسجد الحرام- كه آن را براى مردم قرار داديم و مقيم و مسافر در آن يكسانند- باز مىدارند، و نيز هر كه در آنجا كجروى و ستمكارى- آزار مردم- خواهد او را از عذابى دردناك بچشانيم.
26
و [ياد كن] آنگاه كه جاى آن خانه را براى ابراهيم جايگاه [عبادت] ساختيم، [و گفتيم] كه هيچ چيز را با من انباز مگير و خانه مرا براى طوافكنندگان و بر پاايستادگان و ركوعكنان و سجده آرندگان- نمازگزاران- پاك دار.
27
و در ميان مردمان به حج آواز ده تا پياده و سوار بر شتران باريك ميان سبكرو از راههاى دور سوى تو آيند
28
تا نزد سودهايى كه ايشان راست حاضر آيند و خداى را در روزهايى دانسته- ايام نحر و تشريق يا دهه اول ذو الحجه- بر [ذبح] آنچه از چهارپايان زبان بسته روزيشان كرده ياد كنند. پس، از آن بخوريد و به درمانده درويش هم بخورانيد.
29
سپس بايد چرك از خود بزدايند و نذرهاى خويش- كه تعهد كردهاند- به جاى آرند و بر آن خانه كهن طواف كنند.
30
اين است [احكام حج] و هر كه حرمتهاى خداى- يعنى مناسك حج و عمره- را بزرگ شمارد، براى او نزد پروردگارش بهتر است. و چهارپايان برايتان حلال شد مگر آنچه بر شما خوانده مىشود. پس، از بتهاى پليد بپرهيزيد و از گفتار دروغ- يا گواهى دروغ- دورى كنيد،
Sonraki 30 ayet →