1
الف، لام، ميم، را. اينهاست آيههاى اين كتاب- قرآن- و آنچه از پروردگارت به سوى تو فروفرستاده شده، حقّ است ولى بيشتر مردم باور نمىدارند.
2
خداست آن كه آسمانها را بىستونهايى كه آنها را ببينيد برافراشت، سپس بر عرش- مقام فرمانروايى بر جهان هستى- برآمد و خورشيد و ماه را رام كرد، كه هر يك تا سرآمدى نامبرده- معيّن- روانند. كار [جهان] را تدبير مىكند نشانهها را به تفصيل بيان مىكند تا شايد ديدار پروردگارتان- روز رستاخيز- را بىگمان باور كنيد.
3
و اوست آن كه زمين را بگسترد و در آن كوهها و رودها قرار داد، و در آن از همه ميوهها دو گونه- ترش و شيرين و تابستانى و زمستانى و ...- پديد كرد. شب را بر روز مىپوشاند. همانا در اين [امور] براى گروهى كه بينديشند نشانه هاست.
4
و در زمين پارههايى است نزديك يكديگر، و بوستانهايى از تاكها و كشتها و خرمابنهايى روييده از يك ريشه و نه از يك ريشه كه با يك آب سيراب مىشوند. و برخى از آنها را در ميوه بر برخى ديگر برترى مىنهيم. هر آينه در اين [امور] براى گروهى كه خرد را كار بندند نشانههاست.
5
و اگر شگفتى نمايى، شگفت است گفتار آنان كه: آيا هنگامى كه خاك شويم، براستى در آفرينشى نو در آييم؟ اينانند كه به پروردگار خويش كافر شدند، و اينان در گردنهاشان زنجيرهاست، و اينان دوزخيانند كه در آن جاويدانند.
6
و از تو پيش از نيكى- سلامت و رستگارى- بدى- عذاب و هلاكت- را به شتاب مىخواهند، و حال آنكه پيش از آنان عقوبتهاى عبرتآموز رفته است. و همانا پروردگار تو براى مردم بر ستمكاريشان خداوند آمرزش است و همانا پروردگار تو سخت كيفر است.
7
و كسانى كه كافر شدند گويند: چرا بر او از پروردگارش نشانهاى [به دلخواه ما] فرونمىآيد؟ همانا تو بيمكنندهاى و بس، و هر گروهى را راهنمايى است.
8
خدا مىداند كه هر مادينهاى چه بار دارد و زهدانها چه مىكاهد و چه مىافزايد، و هر چيزى نزد او به اندازه است.
9
داناى نهان و آشكار است، بزرگ و برتر است- از همه چيز و از هر نسبت ناروا-.
10
[براى او] يكسان است از شما هر كه سخن نهان دارد و هر كه آن را هويدا كند و هر كه به شب پنهان شود يا به روز آشكارا رونده باشد
11
او- آدمى- را فرشتگانى در پى است از پيش روى و از پس وى كه او را به فرمان خدا نگاه مىدارند. همانا خداوند آنچه را گروهى دارند [از نعمتها]، دگرگون نكند تا آنگاه كه آنچه را در خودشان است دگرگون كنند. و چون خدا براى گروهى بدى خواهد هرگز آن را بازگشت نباشد و آنان را جز او هيچ دوست و كارسازى نيست.
12
اوست كه برق- آذرخش- را براى بيم و اميد- بيم مسافران و اميد كشاورزان- به شما مىنمايد، و ابرهاى گرانبار را پديد مىآورد،
13
و رعد- تندر- با ستايش او و فرشتگان از بيمش او را به پاكى ياد مىكنند و صاعقهها- آتشهاى آسمانى- را مىفرستد، پس آن را به هر كه خواهد مى رساند در حالى كه آنان- كافران- در باره خدا جدل و ستيزه مىكنند، و او سخت كيفر- يا سختگيرنده يا سخت نيرو- است.
14
تنها او راست دعوت حقّ و آنان كه جز او را مىخوانند، [آن پرستيدگان] هيچ پاسخى بديشان ندهند [و هيچ نيازى از آنان بر نياورند] مگر مانند كسى كه دو دست خويش به سوى آب گشاده تا [آب] به دهانش برسد ولى به دهان او رسنده نيست. و خواندن كافران جز در گمراهى- بىحاصلى- نباشد.
15
و هر كه در آسمانها و زمين است خواه و ناخواه، و سايههاشان، بامدادان و شبانگاهان خداى را سجده مىآرند.
16
بگو: پروردگار آسمانها و زمين كيست؟ بگو: خداى يكتا. بگو: پس آيا به جاى او دوستان و سرپرستانى گرفتهايد كه مالك هيچ سود و زيانى براى خويش نيستند؟ بگو: آيا نابينا و بينا برابرند؟ يا تاريكيها و روشنايى يكسانند؟ يا مگر براى خدا انبازهايى گرفتهاند كه مانند آفرينش او آفريدهاند و [اين] آفرينش بر آنها به هم ماننده- مشتبه- شده است؟ بگو: خداى يكتا آفريننده همه چيزهاست و اوست يگانه و سخت چيره بر همگان.
17
از آسمان آبى فروآورد پس رودهايى به اندازه خود روان شد آنگاه سيل كفى بر روى خود بر آورد، و از آنچه براى جستن زيورى يا كالايى در آتش مىگدازند- فلزات- نيز كفى مانند آن [برآورد]. اينچنين خدا حق و باطل را [مثَل] مىزند- حق را پايدار مىكند و باطل را از ميان مىبرد- اما كف به كنارى رود و نيست شود، و اما آنچه مردم را سود مىرساند- آب و فلزات- در زمين بماند. اين گونه، خدا مثَلها مىزند.
18
كسانى كه پروردگارشان را پاسخ دادند، سرانجام نيك دارند و كسانى كه او را پاسخ ندادند، اگر همه آنچه در زمين است و مانند آن را با آن مى داشتند همانا آماده بودند براى بازخريد خويش [از عذاب] بپردازند. اينان را بدى- سختى- حساب باشد و جايگاهشان دوزخ است و بد آرامگاهى است.
19
پس آيا كسى كه مىداند آنچه از پروردگارت به تو فروفرستاده شده راست و درست است همچون كسى است كه نابينا- كوردل- است؟ تنها خردمندان پند مىگيرند
20
آنان كه پيمان خدا را به سر مىبرند و پيمان را نمىشكنند
21
و آنان كه آنچه را خداى فرموده است كه بپيوندند مىپيوندند و از پروردگارشان مىترسند و از بدى حساب بيمناكند
22
و آنان كه براى جستن خشنودى پروردگارشان شكيبايى نمودند و نماز را برپا داشتند و از آنچه روزيشان كرديم در نهان و آشكار انفاق كردند و بدى را با نيكى دور مىكنند آنان راست سرانجام [نيك] آن سراى،
23
بهشت هايى پاينده كه به آنها در آيند و نيز هر يك از پدران و همسران و فرزندان شايسته و نيكوكار آنها و فرشتگان از هر درى بر آنان در آيند
24
[و گويند:] سلام بر شما به پاداش صبرى كه كرديد پس چه نيك است سرانجام اين سراى.
25
و كسانى كه پيمان خداى را پس از بستن استوار آن مىشكنند و آنچه را خداى فرموده است كه بپيوندند- پيوند با خويشان- مىبرند، و در زمين تباهى مىكنند، آنان راست لعنت و آنان راست بدى و سختى آن سراى.
26
خداوند روزى را براى هر كه بخواهد فراخ كند و [براى هر كه بخواهد] تنگ گرداند و [دنياخواهان] به زندگى اين جهان شادمان شدند و حال آنكه زندگى اين جهان در برابر آن جهان جز بهرهاى [اندك] نيست.
27
و كسانى كه كافر شدند گويند: چرا نشانه و معجزهاى [به دلخواه ما] از پروردگارش بر او فرونيامد؟ بگو: همانا خدا هر كه را بخواهد گمراه كند و هر كه را باز گردد- به درگاه او روى آورد- به سوى خويش راه نمايد
28
آنان كه ايمان آوردند و دلهاشان به ياد خدا آرام يابد. آگاه باشيد كه دلها تنها به ياد خدا آرام گيرد.
29
كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند ايشان راست زندگانى خوش و بازگشت نيكو.
30
همچنين، تو را به ميان امتى كه پيش از ايشان امتهايى بگذشتند فرستاديم تا آنچه را به تو وحى كرديم بر آنان بر خوانى و [حال آنكه] آنها به خداى مهربان كفر مىورزند. بگو: اوست پروردگار من، جز او خدايى نيست، بر او توكل كردم و بازگشت من به سوى اوست.
Sonraki 13 ayet →