1
سوگند به اسبان دونده كه گاه دويدن نفس نفس زنند،
2
پس سوگند به اسبانى كه با سم خود از سنگ آتش مىجهانند.
3
پس سوگند به يورشبرندگان بامدادى،
4
كه بدان گردى برانگيزند،
5
و بدان- در همان بامداد، يا به سبب دوانيدن اسب و پراكندن غبار- در ميان شوند- در ميان دشمن در آيند-،
6
كه هر آينه آدمى پروردگار خويش را ناسپاس است
7
و همانا خود بر آن [ناسپاسى] گواه است.
8
و هر آينه وى به سبب دوستى خير- مال بسيار- سخت بخيل است- يا: هر آينه وى سخت مالدوست است-.
9
پس آيا [سرانجام را] نمىداند آنگاه كه آنچه را در گورهاست زير و رو كنند و برآرند
10
و آنچه در سينههاست- از ايمان و كفر و خير و شرى كه ورزيدهاند- فراديد آرند
11
هر آينه پروردگارشان در آن روز بديشان- به اعمال و پاداش آنان- آگاه است.