1
قسم به این شهر مقدّس [= مکّه]،
2
شهری که تو در آن ساکنی،
3
و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح]،
4
که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)!
5
آیا او گمان میکند که هیچ کس نمیتواند بر او دست یابد؟!
6
میگوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کردهام!»
7
آیا (انسان) گمان میکند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟!
8
آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،
10
و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم!
11
ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت!
12
و تو نمیدانی آن گردنه چیست!
14
یا غذا دادن در روز گرسنگی...
16
یا مستمندی خاکنشین را،
17
سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه میکنند!
18
آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان میدهند)!
19
و کسانی که آیات ما را انکار کردهاند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده میشود).
20
بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)!