1
سوگند به خورشيد و تابندگىاش،
2
سوگند به مه چون پى [خورشيد] رود.
3
سوگند به روز چون [زمين را] روشن گرداند،
4
سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،
5
سوگند به آسمان و آن كس كه آن را برافراشت،
6
سوگند به زمين و آن كس كه آن را گسترد،
7
سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد؛
8
سپس پليدكارى و پرهيزگارىاش را به آن الهام كرد،
9
كه هر كس آن را پاك گردانيد، قطعاً رستگار شد،
10
و هر كه آلودهاش ساخت، قطعاً درباخت.
11
[قوم] ثمود به سبب طغيان خود به تكذيب پرداختند.
12
آنگاه كه شقىترينشان بر[پا] خاست.
13
پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! مادهشتر خدا و [نوبت] آبخوردنش را [حرمت نهيد]».
14
و[لى] دروغزنش خواندند و آن [مادهشتر] را پى كردند، و پروردگارشان به [سزاى] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاك يكسان كرد.
15
و از پيامد كار خويش، بيمى به خود راه نداد.