1
چهره در هم كشيد و روى گردانيد،
2
كه آن مرد نابينا پيش او آمد؛
3
و تو چه دانى، شايد او به پاكى گرايد،
4
يا پند پذيرد و اندرز سودش دهد.
5
اما آن كس كه خود را بىنياز مىپندارد،
7
با آنكه اگر پاك نگردد، بر تو [مسؤوليتى] نيست.
8
و اما آن كس كه شتابان پيش تو آمد،
9
در حالى كه [از خدا] مىترسيد،
10
تو از او به ديگران مىپردازى.
11
زنهار [چنين مكن] اين [آيات] پندى است.
12
تا هر كه خواهد، از آن پند گيرد.
17
كشته باد انسان، چه ناسپاس است
18
او را از چه چيز آفريده است؟
19
از نطفهاى خلقش كرد و اندازه مقررش بخشيد.
20
سپس راه را بر او آسان گردانيد.
21
آنگاه به مرگش رسانيد و در قبرش نهاد.
22
سپس چون بخواهد او را برانگيزد.
23
ولى نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جاى نياورده است.
24
پس انسان بايد به خوراك خود بنگرد،
25
كه ما آب را به صورت بارشى فرو ريختيم؛
26
آنگاه زمين را با شكافتنى [لازم] شكافتيم؛
27
پس در آن، دانه رويانيديم.
Sonraki 12 ayet →