1
آيا زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چيز قابل ذكرى نبود؟!
2
ما انسان را از نطفه مختلطى آفريديم، و او را مىآزماييم؛ (بدين جهت) او را شنوا و بينا قرار داديم!
3
ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد (و پذيرا گردد) يا ناسپاس!
4
ما براى كافران، زنجيرها و غُلها و شعلههاى سوزان آتش آماده كردهايم!
5
به يقين ابرار (و نيكان) از جامى مىنوشند كه با عطر خوشى آميخته است،
6
چشمهاى كه بندگان خدا از آن مىنوشند و [به دلخواه خويش] جاريش مىكنند.
7
[همان بندگانى كه] به نذر خود وفا مىكردند، و از روزى كه گزند آن فراگيرنده است مىترسيدند.
8
و به [پاس] دوستى [خدا]، بينوا و يتيم و اسير را خوراك مىدادند.
9
«ما براى خشنودى خداست كه به شما مىخورانيم و پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم.
10
ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت، هراسناكيم.»
11
پس خدا [هم] آنان را از آسيب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت.
12
و به [پاس] آنكه صبر كردند، بهشت و پرنيان پاداششان داد.
13
در آن [بهشت] بر تختها[ى خويش] تكيه زنند. در آنجا نه آفتابى بينند و نه سرمايى.
14
و سايهها[ى درختان] به آنان نزديك است، و ميوههايش [براى چيدن] رام.
15
و ظروف سيمين و جامهاى بلورين، پيرامون آنان گردانده مىشود.
16
جامهايى از سيم كه درست به اندازه [و با كمال ظرافت] آنها را از كار در آوردهاند.
17
و در آنجا از جامى كه آميزه زنجبيل دارد به آنان مىنوشانند.
18
از چشمهاى در آنجا كه «سلسبيل» ناميده مىشود.
19
و بر گرد آنان پسرانى جاودانى مىگردند. چون آنها را ببينى، گويى كه مرواريدهايى پراكندهاند.
20
و چون بدانجا نگرى [سرزمينى از] نعمت و كشورى پهناور مىبينى.
21
[بهشتيان را] جامههاى ابريشمى سبز و ديباى ستبر در بر است و پيرايه آنان دستبندهاى سيمين است و پروردگارشان بادهاى پاك به آنان مىنوشاند.
22
اين [پاداش] براى شماست و كوشش شما مقبول افتاده است.
23
در حقيقت، ما قرآن را بر تو به تدريج فرو فرستاديم.
24
پس در برابر فرمان پروردگارت شكيبايى كن، و از آنان گناهكار يا ناسپاسگزار را فرمان مبر.
25
و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان ياد كن.
26
و بخشى از شب را در برابر او سجده كن و شب[هاى] دراز، او را به پاكى بستاى.
27
اينان دنياى زودگذر را دوست دارند، و روزى گرانبار را [به غفلت] پشت سر مىافكنند.
28
ماييم كه آنان را آفريده و پيوند مفاصل آنها را استوار كردهايم، و چون بخواهيم، [آنان را] به نظايرشان تبديل مىكنيم.
29
اين [آيات،] پندنامهاى است. تا هر كه خواهد، راهى به سوى پروردگار خود پيش گيرد.
30
و تا خدا نخواهد، [شما] نخواهيد خواست؛ قطعاً خدا داناى حكيم است.
Sonraki 1 ayet →