1
سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود مىآيد،
2
[كه] يار شما نه گمراه شده و نه در نادانى مانده؛
3
و از سر هوس سخن نمىگويد.
4
اين سخن بجز وحيى كه وحى مىشود نيست.
5
آن را [فرشته] شديدالقوى به او فرا آموخت،
6
[سروش] نيرومندى كه [مسلّط] درايستاد.
7
در حالى كه او در افق اعلى بود؛
8
سپس نزديك آمد و نزديكتر شد،
9
تا [فاصلهاش] به قدر [طول] دو [انتهاى] كمان يا نزديكتر شد؛
10
آنگاه به بندهاش آنچه را بايد وحى كند، وحى فرمود.
11
آنچه را دل ديد انكار[ش] نكرد.
12
آيا در آنچه ديده است با او جدال مىكنيد؟
13
و قطعاً بار ديگرى هم او را ديده است،
15
در همان جا كه جنةالمأوى است.
16
آنگاه كه درخت سدر را آنچه پوشيده بود، پوشيده بود.
17
ديده [اش] منحرف نگشت و [از حدّ] در نگذشت.
18
به راستى كه [برخى] از آيات بزرگ پروردگار خود را بديد.
19
به من خبر دهيد از لات و عزّى،
21
آيا [به خيالتان] براى شما پسر است و براى او دختر؟
22
در اين صورت، اين تقسيم نادرستى است.
23
[اين بتان] جز نامهايى بيش نيستند كه شما و پدرانتان نامگذارى كردهايد [و] خدا بر [حقّانيّت] آنها هيچ دليلى نفرستاده است. [آنان] جز گمان و آنچه را كه دلخواهشان است پيروى نمىكنند، با آنكه قطعاً از جانب پروردگارشان هدايت برايشان آمده است.
24
مگر انسان آنچه را آرزو كند دارد؟
25
آن سرا و اين سرا از آن خداست.
26
و بسا فرشتگانى كه در آسمانهايند [و] شفاعتشان به كارى نيايد، مگر پس از آنكه خدا به هر كه خواهد و خشنود باشد اذن دهد.
27
در حقيقت، كسانى كه آخرت را باور ندارند، فرشتگان را در نامگذارى به صورت مؤنّث نام مىنهند.
28
و ايشان را به اين [كار] معرفتى نيست. جز گمان [خود] را پيروى نمىكنند، و در واقع، گمان در [وصول به] حقيقت هيچ سودى نمىرساند.
29
پس، از هر كس كه از ياد ما روى برتافته و جز زندگى دنيا را خواستار نبوده است، روى برتاب.
30
اين منتهاى دانش آنان است. پروردگار تو، خود به [حال] كسى كه از راه او منحرف شده داناتر، و او به كسى كه راه يافته [نيز] آگاهتر است.
Sonraki 30 ayet →