1
(ای رسول ما) آیا خبر هولناک قیامت و بلیّه عالم گیر محشر بر تو حکایت شده است؟
2
که آن روز رخسار گروهی (کافر و متکبر) ترسناک و ذلیل باشد.
3
و همه کارشان رنج و مشقّت است.
4
به آتش فروزان دوزخ در آیند.
5
از چشمه آب گرم جهنم آبشان نوشانند.
6
طعامی غیر ضریع دوزخ (که علفی بد طعم و بوست) غذای آنها نیست.
7
که آن طعام (هر چه خورند) نه فربهشان کند و نه سیرشان گرداند.
8
جمعی دیگر رخسارشان شادمان و خندان است.
9
از سعی و کوشش خود (در طاعت خدا) خشنودند.
10
در بهشت بلند مرتبت مقام عالی یافتهاند.
11
و در آنجا هیچ سخن زشت و بیهوده نشنوند.
12
در آن بهشت چشمهها (ی آب زلال و گوارا) جاری است.
13
و هم آنجا تختهای عالی و کرسیهای بلند پایه نهادهاند.
14
و قدحهای بزرگ (بهترین شراب) گذاشتهاند.
15
و مسند و بالشهای لطیف مرتب داشتهاند.
16
و فرشهای عالی گرانبها گستردهاند.
17
آیا مردم در خلقت شتر نمینگرند که چگونه (به انواع حکمت و منفعت برای بشر) خلق شده است؟
18
و در خلقت کاخ بلند آسمان فکر نمیکنند که چگونه آن را بر افراشتهاند؟
19
و کوهها را نمیبینند که چگونه بر زمین کوبیدهاند؟
20
و به زمین نظر نمیکنند که چگونه گستردهاند؟
21
پس خلق را (به حکمتهای الهی) متذکر ساز که وظیفه پیغمبری تو غیر از این نیست.
22
تو مسلط و توانا بر (تبدیل کفر و ایمان) آنها نیستی.
23
جز آنکه هر کس (پس از تذکر) روی از حق بگرداند و کافر شود.
24
او را خدا به عذابی بزرگ (در دوزخ) معذب کند.
25
البته باز گشت آنها به سوی ماست.
26
آن گاه حسابشان بر ما خواهد بود.