1
(ای رسول ما) نام خدای خود را که برتر و بالاتر (از همه موجودات) است به پاکی یاد کن.
2
آن خدایی که (عالم را) خلق کرد و (همه را) به حد کمال خود رسانید.
3
آن خدایی که (هر چیز را) قدر و اندازهای داد و (به راه کمالش) هدایت نمود.
4
آن خدایی که گیاه را سبز و خرم از زمین برویانید.
5
و آن گاه خشک و سیاهش گردانید.
6
ما تو را قرائت آیات قرآن چندان آموزیم که هیچ فراموش نکنی.
7
مگر آنچه خدا خواهد (که از یادت برد) که او به امور آشکار و پنهان عالم آگاه است.
8
و ما تو را بر طریقه (شریعت سهل و) آسان موفق میداریم.
9
پس (به آیات الهی خلق را) متذکر ساز اگر سودمند افتد.
10
البته هر که خدا ترس باشد (به این تذکر) پند میگیرد.
11
و آن که شقیترین مردم است از آن دوری گزیند.
12
همان کس که عاقبت به آتش بسیار سخت دوزخ در افتد.
13
و در آن دوزخ نه بمیرد (تا راحت شود) و نه زنده ماند (و برخوردار از زندگانی باشد).
14
حقّا فلاح و رستگاری یافت آن کسی که تزکیه نفس کرد.
15
و به ذکر نام خدا به نماز و طاعت پرداخت.
16
(اما شما مردم از جهل و غفلت از پی این سعادت نروید) بلکه زندگانی دنیا را بگزینید و عزیز دارید.
17
در صورتی که منزل آخرت بسی بهتر و پایندهتر (از دنیای چند روزه) است.
18
این گفتار به حقیقت در کتب پیشین ذکر شده.
19
بخصوص در صحف ابراهیم و تورات موسی (مفصل بیان گردیده است).