1
الا ای رسولی که خود را به لباس (حیرت و فکرت) در پیچیدهای.
2
برخیز و به اندرز و پند، خلق را خدا ترس گردان.
3
و خدایت را به بزرگی و کبریایی یاد کن.
4
و لباس (جان و تن) خود را از هر عیب و آلایش پاک و پاکیزه دار.
5
و از ناپاکی (بت و بتپرستان) به کلی دوری گزین.
6
و بر هر که احسان کنی ابدا منّت مگذار و عوض افزون مخواه.
7
و برای خدایت صبر و شکیبایی پیشگیر.
8
تا آنگاه که (هنگامه قیامت برپا شود و) در صور (اسرافیل) بدمند.
9
آن روز بسیار روز سختی است.
10
کافران را هیچ گونه در آن راحتی و آسایش نیست.
11
به من واگذار کار انتقام آن کس را که من او را تنها آفریدم.
12
و به او مال و ثروت فراوان بذل کردم.
13
و پسران بسیار حاضر به خدمت نصیب گردانیدم.
14
و اقتدار و مکنت و عزّت دادم.
15
و (با کفران این نعمتها) باز هم از من طمع افزونی آن دارد.
16
هرگز (بر نعمتش نیفزایم) که او با آیات ما دشمنی و عناد ورزید.
17
به زودی او را به سختی و دشواری (آتش دوزخ) درافکنم.
18
اوست که فکر و اندیشه بدی کرد (که رسول خدا را به سحر و ساحری نسبت داد).
19
و خدایش بکشد که چقدر اندیشه غلطی کرد.
20
باز هم خدایش بکشد که چه فکر خطایی نمود.
22
و (به اظهار تنفّر از اسلام) رو ترش کرد و چهره در هم کشید.
23
آنگاه روی گردانید و تکبر و نخوت آغاز کرد.
24
و گفت: این (قرآن) به جز سحر و بیان سحرانگیزی که (از ساحران گذشته) نقل میشود هیچ نیست.
25
این آیات گفتار بشری بیش نیست.
26
من این (منکر و مکذّب قرآن) را به آتش دوزخ درافکنم.
27
و تو چگونه توانی یافت که سختی عذاب دوزخ تا چه حد است؟
28
شراره آن دوزخ از دوزخیان هیچ باقی نگذارد و همه را بسوزاند و محو گرداند.
29
آن آتش بر آدمیان رو نماید (و خرمن گنهکاران را به باد دهد).
30
بر آن آتش نوزده تن (فرشته عذاب) موکّلند.
Sonraki 26 ayet →