1
سوگند به خورشید و پرتوافشانیاش
2
و سوگند به ماه چون از آن پیروی کند
3
و سوگند به روز چون روشنش دارد
4
و سوگند به شب چون فرو پوشد
5
و سوگند به آسمان و آنکه آن را برافراشت
6
و سوگند به زمین و آنکه آن را بگسترد
7
و سوگند به نفس انسان و آنکه آن را سامان داد
8
آنگاه نافرمانی و پرهیزگاریاش را در آن الهام کرد
9
به راستی هر کس که آن را پاکیزه داشت، رستگار شد
10
و به راستی نومید شد هر کس که آن را فرومایه داشت
11
قوم ثمود با طغیانش انکار پیشه کرد
12
آنگاه که شقاوتپیشهترینشان برپا خاست
13
حال آنکه پیامبر خدا به آنان گفته بود این شتر خداوند است، او و بهره آبش را رعایت کنید
14
سپس او را دروغزن شمردند و آن [شتر] را پی کردند، آنگاه پروردگارشان آنان را به گناهشان، به یکسان نابود ساخت