1
ما نوح را به سوی قومش فرستادهایم که قومت را پیش از آنکه عذابی دردناک بر سرشان بیاید، هشدار ده
2
گفت ای قوم من، من هشداردهنده آشکار شما هستم
3
که خداوند را بپرستید و از او پروا و از من پیروی کنید
4
تا گناهانتان را برای شما بیامرزد و شما را تا سرآمدی معین واپسبدارد، چرا که اگر بدانید اجل الهی، چون فرا رسد، بازپس داشته نمیشود
5
گفت پروردگارا من قومم را شب و روز [به خداپرستی] دعوت کردم
6
ولی دعوت من جز بر گریزشان نیفزود
7
و من هرچه دعوتشان میکنم تا سرانجام آنان را بیامرزی، انگشتانشان را در گوشهایشان میگذارند، و خود را در جامههایشان میپوشانند و [در کفر] پای میفشرند و سخت گردنکشی میکنند
8
سپس باز ایشان را آشکارا دعوت کردم
9
آنگاه آشکارا به ایشان گفتم و پنهانی به ایشان گفتم
10
سپس گفتم از پروردگارتان آمرزش بخواهید چرا که او آمرزگار است
11
تا بر شما از آسمان بارانی پیوسته و پیگیر بفرستد
12
و شما را با بخشیدن اموال و پسران مدد رساند و برای شما باغها و برای شما جویبارها پدید آورد
13
شما را چه میشود که از عظمت خداوند نمیترسید؟
14
و حال آنکه شما را گونهگون آفریده است
15
آیا نیندیشیدهاید که خداوند چگونه هفت آسمان را توبرتو آفریده است؟
16
و ماه را در آن پرتوافشان و خورشید را [چون] چراغی قرار داده است
17
و خداوند شما را مانند گیاهی از زمین رویاند
18
سپس شما را به آن باز میگرداند، و [پس از آن] شما را [دوباره] بیرون میآورد
19
و خداوند زمین را زیرانداز شما کرد
20
تا به شاهراههای گشاده آن راه یابید
21
نوح گفت پروردگارا آنان از من نافرمانی کردند و از کسی که مال و فرزندش جز به زیانکاریش نیفزوده است، پیروی کردند
22
و نیرنگی سترگ در کار آوردند
23
و گفتند نه هرگز دست از خدایانتان و نه هرگز دست از ود و سواع و یغوث و یعوق و نسر بردارید
24
و بسیاری را بیراه کردند و جز بر بیراهی ستمکاران [مشرک] میفزای
25
بر اثر گناهانشان بود که به غرق کشیده شدند، سپس به آتشی درآورده شدند و برای خود در برابر خداوند یاوری نیافتند
26
و نوح گفت پروردگارا بر روی زمین از کافران دیاری باقی مگذار
27
چرا که اگر باقیشان گذاری، بندگانت را گمراه کنند و جز فاجر کفرانپیشهای به بار نیاورند
28
پروردگارا مرا و پدر و مادرم را و هر کس را که مؤمن به خانه من درآید و نیز مردان مؤمن و زنان مؤمن را بیامرز، و جز بر تباهی ستمکاران [مشرک] میفزای