1
همانا فرستادیم نوح را بسوی قومش که بترسان قومت را پیش از آنکه بیامدشان عذابی دردناک
2
گفت ای قوم همانا منم برای شما ترساننده آشکار
3
که پرستش کنید خدا را و بترسیدش و مرا فرمان برید
4
تا بیامرزد برای شما از گناهانتان و پس اندازد شما را تا سرآمدی نامبرده که هر گاه سرآمد خدا بیاید پس انداخته نشود اگر بدانید
5
گفت پروردگارا همانا خواندم قوم خویش را شب و روز
6
پس نیفزودشان خواندنم جز گریختنی
7
و آنکه هر گاه خواندمشان تا بیامرزی برای ایشان نهادند انگشتان خویش را در گوشهای خویش و پوشیدند خویشتن را با جامههای خویش و اصرار کردند و کبر ورزیدند کبرورزیدنی
8
سپس هر آینه بخواندمشان من به آواز بلند (آشکارا)
9
پس آشکار ساختم برای ایشان و نهان داشتم نهانداشتنی
10
پس گفتم آمرزش خواهید از پروردگار خویش همانا او است بسیار آمرزنده
11
فرستد آسمان را بر شما ریزنده
12
و کمک کند شما را به خواستهها و فرزندان و قرار دهد برای شما باغهایی و قرار دهد برای شما جویهایی
13
چه شود شما را امید ندارید برای خدا وقاری (شکوهی)
14
و هر آینه بیافریدتان گوناگون
15
آیا ندیدید چگونه آفرید خدا هفت آسمان را تودرتو
16
و گردانید ماه را در آنها نوری و گردانید مهر را چراغی
17
و خدا رویانید شما را از زمین روئیدنی
18
سپس بازگرداند شما را در آن و برون آورد شما را برونآوردنی
19
و گردانید خدا برای شما زمین را بستری (گسترشی)
20
تا بروید در آن راههائی گشوده (شکافته)
21
گفت نوح پروردگارا اینان عصیانم کردند و پیروی کردند آن را که نیفزودش مالش و فرزندش به جز زیانی
22
و نیرنگ آوردند نیرنگ گرانی
23
و گفتند رها نکنید خدایان خویش را و رها نکنید وَد را و نه سُواع را و نه یغوث را و نه یَعوق را و نه نَسر را
24
و به درست گمراه کردند بیشی را و نیفزای ستمگران را جز گمراهی
25
پس از گناهانشان غرق شدند پس درآورده شدند آتشی را و نیافتند برای خویش جز از خدا یارانی
26
و گفت نوح پروردگارا نگذار بر زمین از کافران دیّاری
27
که اگر بگذاریشان گمراه کنند بندگانت را و نزایند جز گنهکار ناسپاسی
28
پروردگارا بیامرز مرا و پدر و مادرم را و آن را که به خانهام درآید مؤمن و مردان مؤمن و زنان مؤمنه را و نیفزای ستمگران را مگر تباهی