1
سپاس خداوندی را که آفرید آسمانها و زمین را و قرار داد تاریکیها و روشنائی را پس آنان که کفر ورزیدند به پروردگار خویش شرک همیورزند
2
اوست آنکه آفرید شما را از گل پس گذارد سرآمدی را و سرآمدی نامبرده نزد او است سپس شما تردید میکنید
3
و او است خدا در آسمانها و در زمین میداند نهان و آشکار شما را و میداند آنچه را فراهم آرید
4
و نمیآیدشان آیتی از آیتهای پروردگارشان جز آنکه باشند از آن روی گردانان
5
همانا دروغ پنداشتند حقّ را گاهی که بیامدشان پس بزودی بیایدشان خبرهای آنچه بودند بدان استهزاءکنندگان
6
آیا نبینند بسا هلاک کردیم پیش از آنان قرنهائی که توانائیشان دادیم در زمین آنچه توانائیتان ندادیم و فرستادیم آسمان را بر ایشان ریزاریز و گردانیدیم جویها را روان از زیر ایشان پس نابودشان نمودیم به گناهانشان و آوردیم از نو پس از ایشان قرنهائی دگران
7
و اگر میفرستادیم بر تو نامهای در کاغذی که میسودندش با دستهای خویش هرآینه میگفتند آنان که کفر ورزیدند نیست این جز جادوئی آشکار
8
و گفتند چرا فرو نیامده است بر او فرشتهای و اگر میفرستادیم فرشتهای هرآینه میگذشت کار پس مهلت داده نمیشدند
9
و اگر میگردانیدیمش فرشتهای همانا میگردانیدیمش مردی و همی پوشانیدیم بر او آنچه را میپوشند
10
و همانا استهزاء شد به پیمبرانی که پیش از تو بودند پس فرود آمد بدانان که مسخره کردند از ایشان آنچه بودند بدان استهزاءکنندگان
11
بگو بگردید در زمین پس بنگرید چگونه بوده است فرجام تکذیبکنندگان
12
بگو از آن کیست آنچه در آسمانها است و زمین بگو از آن خدا نوشت بر خویشتن رحمت را که گردآورد شما را بسوی روز رستاخیز نیست تردیدی در آن آنان که زیانمند کردند خویشتن را ایمان نمیآورند
13
و از آنِ وی است آنچه آرمیده است در شب و روز و او است شنوای دانا
14
بگو آیا جز خدا را برگیرم دوستی آفریننده آسمانها و زمین و او میخوراند و خورانده نشود بگو همانا مأمور شدم که نخستین اسلامآورنده باشم و نباش البته از شرکآورندگان
15
بگو همانا میترسم اگر نافرمانی کنم پروردگار خود را از عذاب روزی بزرگ
16
آن کس که گردانیده شود از او در آن روز همانا رحم بدو کرده و آن است رستگاریی آشکار
17
و اگر برساندت خدا رنجی پس نیست بازگیرنده آن جز او و اگر رساندت به خیری پس او است بر همه چیز توانا
18
و او است نیرومند بر فراز بندگان خویش و او است حکیم دانا
19
بگو چه چیز بزرگتر است در گواهی بگو خدا گواه است میان من و شما و وحی شده است بسوی من این قرآن تا بترسانم بدان شما را و هر که را برسد آیا گواهی دهید که با خدا است خدایان دیگری بگو گواهی ندهم بگو جز این نیست که او است خداوند یکتا و همانا بیزارم از آنچه شرک میورزید
20
آنان که دادیمشان کتاب را بشناسندش چنانکه بشناسند فرزندان خود را آنان که زیانمند کردند خویشتن را ایمان نیارند
21
و کیست ستمگرتر از آنکه ببندد بر خدا دروغی یا دروغ پندارد آیتهای او را همانا رستگار نشوند ستمگران
22
و روزی که گردشان آریم همگی پس گوئیم بدانان که شرک ورزیدند کجا است شریکان شما آنان که بودید میپنداشتید
23
پس نبود نیرنگ آنان جز آنکه گفتند به خدا سوگند پروردگار ما که نبودیم شرکورزندگان
24
بنگر چگونه دروغ گفتند بر خویشتن و گم شد از ایشان آنچه بودند دروغ میبستند
25
و از ایشان است آنکه گوش فرا میدهد بسوی تو و قرار دادیم بر دلهای ایشان پردههائی از آنکه دریابندش و در گوشهای ایشان سنگینی و اگر بینند هر آیتی را ایمان نیارند بدان تا گاهی که آیندت ستیزهکنان با تو گویند آنان که کفر ورزیدند نیست این جز افسانههای پیشینیان
26
و ایشان نهی کنند از آن و دوری گزینند از آن و نابود نکنند جز خویشتن را و نمیدانند
27
و ای کاش میدیدی گاهی را که بازداشت شدند بر آتش گفتند کاش برگردانیده میشدیم و دروغ نمیشمردیم آیتهای پروردگار خود را و میشدیم از مؤمنان
28
بلکه آشکار شد برای ایشان آنچه پنهان کرده بودند از پیش و اگر بازگردانیده شوند همانا برگردند بدانچه نهی شدند از آن و هر آینه آنانند دروغگویان
29
گفتند نیست آن جز زندگانی دنیای ما و نیستیم ما برانگیختگان
30
و کاش میدیدی گاهی را که بازداشت شدند پیشگاه پروردگارشان گوید آیا نیست این به حقّ گویند بلی سوگند به پروردگار ما گوید پس بچشید عذاب را بدانچه بودید کفر میورزیدید
Sonraki 30 ayet →