2
سوگند به [این] کتاب روشنگر؛
3
به راستی ما آن را در شبی پربرکت نازل کردیم؛ زیرا که همواره بیم دهنده بوده ایم؛
4
در آن شب هر کار استواری [به اراده خدا] فیصله می یابد.
5
[نزول قرآن] کاری است [که] از نزد ما [صورت پذیرفته است؛] زیرا ما همواره فرستنده [وحی و پیامبران] بوده ایم.
6
[همه این واقعیات] به سبب رحمتی از سوی پروردگار توست؛ بی تردید او شنوا وداناست.
7
[همان] پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست، اگر یقین دارید.
8
هیچ معبودی جز او نیست، زنده می کند و می میراند، پروردگار شما وپروردگار پدران پیشین شماست.
9
[نه اینکه یقین ندارند] بلکه آنان در شک اند [و با گفتار و کردارشان با حقایق] بازی می کنند.
10
پس به انتظار روزی باش که آسمان دودی آشکار بیاورد،
11
که همه مردم را فرا می گیرد، این عذابی دردناک است.
12
[همه می گویند:] پروردگارا! این عذاب را از ما برطرف کن که ما ایمان می آوریم
13
[در آن موقعیت سخت] چگونه برای آنان جای پند گرفتن و هوشیاری است و حال آنکه [پیش از این عذاب] پیامبری روشنگر برای آنان آمد [و پند نگرفتند.]
14
آن گاه از او روی گرداندند و گفتند: تعلیم یافته ای دیوانه است!!
15
مدتی اندک عذاب را برطرف می کنیم، ولی باز شما [به همان عقاید بی پایه و اعمال زشت] برمی گردید!
16
[ما از آنان انتقام خواهیم گرفت آن] روزی که آنان را با قدرتی بسیار سخت بگیریم؛ زیرا که ما انتقام گیرنده ایم.
17
و همانا پیش از آنان قوم فرعون را آزمودیم، و پیامبری بزرگوار برای آنان آمد،
18
که [به آنان گفت:] بندگان خدا را [که به آزار و شکنجه شما گرفتارند] به من واگذارید؛ زیرا من برای شما فرستاده ای امینم.
19
و در برابر خدا تکبّر نکنید که من برای شما دلیلی روشن آورده ام.
20
و من به پروردگارم و پروردگار شما از اینکه مرا سنگسار کنید [یا برانید یا متهم کنید] پناه می برم؛
21
و اگر به من ایمان نمی آورید [از آزردن من و باز داشتن مردم از ایمان آوردن] کناره گیری کنید.
22
[فرعونیان دست از آزردنش برنداشتند و مردم را از ایمان آوردن مانع شدند] پس پروردگارش را خواند که اینان قومی گناهکارند.
23
[گفتم:] بندگانم را شبانه حرکت ده؛ زیرا شما مورد تعقیب هستید،
24
و دریا را با [همان] راه های گشاده [که برای عبور شما باز کردیم] پشت سر بگذار [تا فرعونیان هم در آن درآیند]؛ زیرا آنان سپاهی محکوم به غرق شدن هستند.
25
چه بسیار بوستان ها و چشمه سارانی که آنان [پس از خود] بر جای گذاشتند،
26
و کشتزار و جایگاه های نیکو و باارزش،
27
و نعمت هایی که با آسایش و خوشی از آن برخوردار بودند.
28
[آری، سرانجام کارشان] چنین بود و ما همه آنها را به قومی دیگر به میراث دادیم.
29
پس نه آسمان برآنان گریست و نه زمین و [هنگام نزول عذاب هم] مهلت نیافتند.
30
همانا ما بنی اسرائیل را از آن عذاب خوارکننده نجات دادیم.
Sonraki 29 ayet →