1
به تحقيق رستگار شدند مؤمنان:
2
آنان كه در نمازشان خشوع مىورزند،
3
و آنان كه از بيهوده اعراض مىكنند،
4
و آنان كه زكات را مىپردازند،
5
و آنان كه شرمگاه خود را نگه مىدارند،
6
جز بر همسران يا كنيزان خويش، كه در نزديكى با آنان مورد ملامت قرار نمىگيرند؛
7
و كسانى كه غير از اين دو بجويند از حد خويش تجاوز كردهاند.
8
و آنان كه امانتها و پيمانهاى خود مراعات مىكنند،
9
و آنان كه بر نمازهاى خود مواظبند،
10
اينان ميراثبران هستند:
11
كه فردوس را كه همواره در آن جاويدانند به ميراث مىبرند.
12
هر آينه ما انسان را از گل خالص آفريديم.
13
سپس او را نطفهاى در جايگاهى استوار قرار داديم.
14
آنگاه از آن نطفه، لخته خونى آفريديم و از آن لخته خون، پارهگوشتى و از آن پارهگوشت، استخوانها آفريديم و استخوانها را به گوشت پوشانيديم؛ بار ديگر او را آفرينشى ديگر داديم. در خور تعظيم است خداوند، آن بهترين آفرينندگان.
15
و بعد از اين همه شما خواهيد مُرد.
16
باز در روز قيامت زنده مىگرديد.
17
و بر فراز سرتان هفت آسمان بيافريديم، حال آنكه از اين مخلوق غافل نبودهايم.
18
و از آسمان به اندازه نياز آب فرستاديم و آن را در زمين جاى داديم و ما بر نابودكردنش توانا هستيم.
19
با آن آب برايتان بوستانهايى از خرما و انگور پديد آورديم. شما را در آن باغها ميوههاى بسيارى است كه از آنها مىخوريد.
20
و درختى است كه در طور سينا مىرويد. روغن مىدهد و آن روغن براى خورندگان، نان خورشى است.
21
شما را در چارپايان عبرتى است. از شيرى كه در شكمشان هست سيرابتان مىكنيم و از آنها سودهاى بسيار مىبريد و از آنها مىخوريد.
22
و بر آنها و بر كشتيها سوار مىشويد.
23
هر آينه نوح را بر قومش فرستاديم. گفت: اى قوم من، خداى يكتا را بپرستيد. شما را خداوندى جز او نيست. آيا پروا نمىكنيد؟
24
مهتران قومش كه كافر بودند، گفتند: اين مرد انسانى است همانند شما، مىخواهد بر شما برترى جويد. اگر خدا مىخواست فرشتگانى را مىفرستاد. ما هرگز چنين چيزى در روزگار نياكانمان نشنيدهايم.
25
او مرد ديوانهاى بيش نيست. يكچند بر او صبر كنيد.
26
گفت: اى پروردگار من، اكنون كه مرا تكذيب مىكنند، ياريم كن.
27
به او وحى كرديم كه كشتى را در حضور ما و به الهام ما بساز. و چون فرمان ما در رسيد و آب از تنور بيرون زد از هر جنسى دو تا و نيز كسان خود را به آن ببر. مگر آن كس كه پيش از اين در باره او سخن رفته است. و در باره ستمكاران با من سخن مگوى كه آنها همه غرقهشدگانند.
28
چون خود و همراهانت به كشتى نشستيد، بگو: سپاس خدايى را كه ما را از مردم ستمكاره رهايى بخشيد.
29
و بگو: اى پروردگار من، مرا فرود آور در جايگاهى مبارك، كه تو بهترين راهبرانى.
30
در اين داستان عبرتها و پندهاست، و ما تنها آزمايندگانى بوديم.
Sonraki 30 ayet →