1
اين [اعلان] بيزارى است از طرف خدا و رسولش به آن مشركانى كه با ايشان پيمان بستهايد
2
پس چهار ماه [ديگر با امنيّت] در [اين سر] زمين بگرديد و بدانيد كه شما هيچگاه نمىتوانيد خدا را عاجز كنيد و خدا رسواگر كافران است
3
و اين اعلانى است از ناحيه خدا و رسول او به مردم در روز حج اكبر كه خدا و رسولش از مشركان بيزارند. پس اگر توبه كنيد براى شما بهتر است، و اگر رو برتابيد بدانيد كه شما خدا را عاجز نتوانيد كرد و كافران را به عذابى دردناك بشارت ده
4
مگر آن مشركانى كه با آنها پيمان بستيد و سپس چيزى از پيمان شما را نكاستند و با هيچ كس بر ضد شما همدست نشدند، پس پيمان آنان را تا پايان مدتشان تمام كنيد. همانا خداوند پرهيزكاران را دوست دارد
5
پس چون ماههاى حرام به سر آمد، هر جا مشركان را يافتيد بكشيد و دستگيرشان كنيد و به محاصره در آوريد و در همه جا به كمينشان بنشينيد اما اگر توبه كردند و نماز برپا داشتند و زكات دادند، راهشان را باز كنيد كه خداوند بخشندهى مهربان است
6
و اگر كسى از مشركان از تو پناه خواست پناهش ده تا كلام خدا را بشنود سپس او را به نقطه امنش برسان، زيرا آنها مردمى نادانند
7
چگونه مشركان را نزد خدا و رسول او پيمانى تواند بود؟ مگر آنها كه كنار مسجد الحرام با ايشان پيمان بستهايد، پس تا هنگامى كه با شما بر سر پيمان ايستادند، بر سر پيمانتان بايستيد [زيرا] خداوند پرهيزكاران را دوست دارد
8
چگونه [عهدى داشته باشند] در حالى كه اگر بر شما ظفر يابند، نه قرابتى را در بارهى شما مراعات مىكنند و نه پيمانى را، شما را به زبان خويش راضى مىكنند اما دلهايشان امتناع دارد و بيشترشان فاسقند
9
آنها آيات خدا را به بهايى اندك فروختند پس [مردم را] از راه او بازداشتند، به راستى آنها بد عمل مىكردند
10
آنها در بارهى هيچ مؤمنى قرابت و پيمانى را رعايت نمىكنند و آنها واقعا متجاوزند
11
پس اگر توبه كردند و نماز به پا داشتند و زكات دادند، برادران دينى شما هستند، و ما آيات [خود] را براى قومى كه مىفهمند توضيح مىدهيم
12
و اگر قسمهاى خود را پس از پيمان خويش شكستند و به آيين شما طعنه زدند، با سران كفر بجنگيد [چرا كه] آنها پاىبند سوگندها نيستند، باشد كه [از پيمانشكنى] باز ايستند
13
چرا با گروهى كه قسمهاى خود را شكستند و در بيرون راندن رسول خدا كوشيدند، نمىجنگيد؟ در حالى كه آنها بودند كه بار اول [جنگ را] با شما آغاز كردند. آيا از آنها مىترسيد؟ اگر مؤمنيد خدا سزاوارتر است كه از او بترسيد
14
با آنها بجنگيد تا خدا به دست شما عذابشان كند و خوارشان سازد و شما را بر آنها نصرت دهد و دلهاى مؤمنان را آرام بخشد
15
و خشم دلهايشان را ببرد، و خدا بر هر كه بخواهد [به رحمت] باز مىگردد، و خداوند داناى حكيم است
16
آيا پنداشتهايد كه به حال خود رها مىشويد [و امتحان نمىشويد]؟ در حالى كه خدا هنوز كسانى از شما را كه جهاد كردند و غير از خدا و رسول و مؤمنان، همرازى نگرفتند، معلوم نداشته است؟ و خدا به آنچه انجام مىدهيد آگاه است
17
مشركان كه شاهد كفر خويشند حق ندارند مسجدهاى خدا را آباد كنند. آنها اعمالشان باطل است و در آتش جاودانند
18
مساجد خدا را تنها كسى آباد مىكند كه به خدا و روز واپسين ايمان آورده و نماز برپا داشته و زكات داده و جز از خدا نترسيده است، پس اميد است كه اينان از هدايت يافتگان باشند
19
آيا آب دادن به حاجيان و آباد كردن مسجد الحرام را مانند [كار] كسى قرار دادهايد كه به خدا و روز واپسين ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده است؟ [اين دو] نزد خدا يكسان نيستند، و خداوند بيدادگران را هدايت نمىكند
20
آنها كه ايمان آوردند و هجرت نمودند و با مال و جان خود در راه خدا جهاد كردند، نزد خدا منزلتى والاتر دارند و هم آنان كامروايانند
21
پروردگارشان آنها را به رحمت و رضوان خويش و بهشتى كه در آن نعمتهاى دايم دارند، نويد مىدهد
22
كه تا ابد در آن خواهند بود [و] بىترديد اجرى عظيم نزد خداوند است
23
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! اگر پدران و برادرانتان كفر را بر ايمان ترجيح دادند [آنها را] به دوستى نگيريد، و هر كس از شما آنها را دوست بگيرد، پس آنان به راستى ستمكارند
24
بگو: اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خويشان شما و اموالى كه به دست آوردهايد و تجارتى كه از كسادش بيم داريد و سراهايى كه به آن دلخوشيد، نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه او محبوبتر است پس منتظر باشيد تا خدا حكم خويش را صادر كند، و خداوند ق
25
همانا خداوند شما [مؤمنان] را در موارد بسيارى يارى كرده است و [نيز] در روز حنين، آن هنگام كه كثرت جمعيتتان شما را مغرور ساخت ولى از شما مشكلى را رفع نكرد، و زمين با همه فراخى بر شما تنگ آمد، سپس پشتكنان گريختيد
26
آنگاه خداوند آرامش خويش را بر فرستادهى خود و بر مؤمنان نازل كرد، و سپاهى فرو فرستاد كه آنها را نمىديديد، و كافران را عذاب كرد، و سزاى كافران همين است
27
سپس خدا بعد از آن [واقعه] توبه هر كس را كه بخواهد مىپذيرد، و خداوند آمرزندهى مهربان است
28
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! حق اين است كه مشركان ناپاكند، پس نبايد از سال آينده به مسجد الحرام نزديك شوند، و اگر [در اين قطع رابطه] از تنگدستى بيم داريد، اگر خدا بخواهد زودا كه از فضل خويش بىنيازتان كند كه خداوند داناى حكيم است
29
با كسانى [از اهل كتاب] كه به خدا و روز واپسين ايمان نمىآورند و آنچه را خدا و رسولش حرام كرده، حرمت نمىدارند و به دين حق نمىگرايند، كارزار كنيد، تا زمانى كه به دست [خود] خاكسارانه جزيه دهند
30
و يهود گفتند: عزير پسر خداست، و نصارا گفتند: مسيح پسر خداست. اين سخن [باطلى] است كه بر زبان مىآورند و به گفتار كسانى كه پيش از اين كافر شدند شباهت دارد. خدا بكشدشان، به كجا منحرف مىشوند
Sonraki 30 ayet →