1
نه، سوگند به روز رستاخيز
2
و [باز] نه، سوگند به نفس ملامتگر [كه زنده مىشويد]
3
آيا انسان مىپندارد كه هرگز استخوانهايش را جمع نخواهيم كرد
4
چرا، در حالى كه قادريم بر اين كه سر انگشتان او را هم بازسازيم
5
[انكار معاد دليل موجهى ندارد]، بلكه انسان مىخواهد در آيندهى خود بدكارى كند
6
[از سر انكار] مىپرسد: روز رستاخيز چه وقت است
7
پس آنگاه كه چشم [از وحشت] خيره گردد
9
و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند
10
آن روز انسان مىگويد: گريزگاه كجاست
12
آن روز قرارگاه [نهايى] به سوى پروردگار توست
13
آن روز انسان بدانچه پيش فرستاده و بعد فرستاده آگاهى داده مىشود
14
بلكه انسان خود بر [نيك و بد] خويشتن بيناست
15
هر چند [به زبان] عذرهايش را پيش آورد
16
زبانت را به قرآن [پيش از تمام شدن وحيش] حركت مده كه به [قرائت] آن شتاب كنى
17
چرا كه جمع آورى و قرائت آن بر [عهدهى] ماست
18
پس چون آن را قرائت كرديم، تو آن قرائت را پيروى كن
19
سپس توضيح آن [نيز] بر عهدهى ماست
20
ولى نه، [شما دنياى] زود گذر را دوست مىداريد
21
و آخرت را وا مىگذاريد
22
در آن روز چهرههايى خرم و شادابند
23
به سوى پروردگار خود مىنگرند
24
و چهرههايى در آن روز عبوس و درهم است
25
[چرا كه] مىداند عذاب شكنندهاى در پيش دارد
26
نه، چنين نيست، آنگاه كه جان به گلوگاه رسيد
27
و گفته شد: چارهساز كيست
28
و دانست كه آن، هنگامه جدايى [از دنيا] است
29
و [محتضر از سختى جان دادن] ساقهايش به هم پيچيد
30
آن روز، روز رانده شدن به سوى پروردگار تو [براى حساب] است
Sonraki 10 ayet →