1
چون منافقان نزد تو آيند گويند: گواهى مىدهيم كه تو واقعا رسول خدايى. و خدا مىداند كه تو واقعا رسول اويى، و خدا گواهى مىدهد كه منافقان قطعا دروغگويند
2
سوگندهاى خود را سپرى گرفتهاند، و از راه خدا بازداشتهاند. به راستى آنها بد عمل مىكنند
3
اين بدان سبب است كه آنها ايمان آوردند، سپس كافر شدند، در نتيجه بر دلهايشان مهر زده شد. از اين رو آنها نمىفهمند
4
و وقتى آنها را ببينى، [گيرايى] ظاهرشان تو را به شگفت مىآورد و اگر سخن گويند به گفتارشان گوش فرا مىدهى، گويى آنها چوبهاى خشكى هستند كه [به ديوارى] تكيه داده شدهاند [و ريشه ندارند] هر فريادى را بر ضد خويش مىپندارند. آنها دشمنند، پس از ايشان بر حذ
5
و چون به آنها گفته شود: بياييد تا رسول خدا برايتان آمرزش بخواهد، سرهاى خود را بر مىگردانند، و مىبينى كه آنها متكبرانه روى بر مىتابند
6
براى آنها يكسان است، چه برايشان آمرزش بخواهى يا برايشان آمرزش نخواهى، خدا هرگز آنها را نمىآمرزد. مسلما خدا مردم فاسق را هدايت نمىكند
7
آنها همان كسانند كه مىگويند: به كسانى كه نزد رسول خدايند انفاق نكنيد تا پراكنده شوند، و حال آن كه خزاين آسمانها و زمين از آن خداست، ولى منافقان در نمىيابند
8
مىگويند: اگر به مدينه برگرديم، قطعا عزيزتر، ذليلتر [يعنى مؤمنان] را از آن جا بيرون خواهد كرد، و حال آن كه عزت از آن خدا و از آن رسول او و از آن مؤمنان است، ليكن منافقان نمىدانند
9
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! مبادا اموال شما و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل سازد! و هر كس چنين كند پس آنها همان زيانكارانند
10
و از آنچه روزيتان كردهايم انفاق كنيد پيش از آن كه مرگ يكى از شما در رسد، پس بگويد: پروردگارا! چرا مرا تا مدتى نزديك مهلت ندادى تا صدقه دهم و از شايستگان شوم
11
و خدا هرگز [مرگ] كسى را وقتى اجلش فرا رسيد به تأخير نمىاندازد، و خدا بدانچه مىكنيد آگاه است