1
ستايش خداى را كه آسمانها و زمين را آفريد و تاريكىها و روشنايى را پديد آورد، با اين همه كافران براى پروردگارشان همتا قرار مىدهند
2
او كسى است كه شما را از گل آفريد، سپس [براى شما] عمرى مقرر داشت، و اجل حتمى نزد اوست، آنگاه شما [باز هم در قدرت او] شك مىكنيد
3
و او در آسمانها و زمين خداست. نهان و آشكار شما و آنچه را كسب مىكنيد مىداند
4
هيچ آيهاى از آيات پروردگارشان به سوى آنها نمىآمد مگر اين كه از آن رويگردان بودند
5
و همانا حق را چون برايشان آمد تكذيب كردند، پس به زودى اخبار آنچه بدان استهزا مىكردند به سويشان خواهد آمد
6
آيا نديدند كه پيش از آنها چه بسيار اقوامى را هلاك كرديم كه در روى زمين به آنها تمكّنى داديم كه به شما نداديم و آسمان را بر آنها بارانديم و نهرها در زير پاهايشان روان ساختيم؟ آنگاه آنان را به سزاى گناهانشان نابود كرديم و از پى آنان قومى ديگر پديد آورد
7
و اگر مكتوبى بر كاغذى بر تو نازل مىكرديم و آنها آن را با دست خود لمس مىكردند، [باز هم] كافران مىگفتند: اين چيزى جز يك سحر آشكار نيست
8
و گفتند: چرا فرشتهاى بر او نازل نشده؟ و اگر فرشتهاى نازل مىكرديم، قطعا كار [آزمايش] پايان مىگرفت و ديگر مجال و مهلتى داده نمىشدند
9
و اگر فرستادهى خويش را فرشتهاى مىكرديم، حتما وى را به صورت مردى قرار مىداديم و [قهرا] امر را همچنان بر آنها مشتبه مىساختيم [باز مىگفتند: اين هم بشرى است]
10
و پيش از تو پيامبرانى به استهزا گرفته شدند، پس كيفر اين استهزا، گريبان ريشخند كنندگان را گرفت
11
بگو: در زمين سير كنيد، سپس بنگريد كه سر انجام تكذيب كنندگان چگونه بوده است
12
بگو: آنچه در آسمانها و زمين است براى كيست؟ بگو: از آن خداست. او رحمت را بر خود مقرّر داشته و مسلما شما را در روز قيامت كه شكى در آن نيست گرد مىآورد. كسانى كه خويشتن را در زيان افكندند ايمان نمىآورند
13
و آنچه در شب و روز قرار گرفته از آن اوست، و او شنواى داناست
14
بگو: آيا غير خدا را كه آفريدگار آسمانها و زمين است سرپرست خود گيرم، در حالى اوست كه مىخوراند و خورانده نمىشود؟ بگو: دستور يافتهام نخستين كسى باشم كه تسليم شده و [گفته است كه] هرگز از مشركان مباش
15
بگو: من اگر پروردگارم را نافرمانى كنم، از عذاب روزى بزرگ بيم دارم
16
هر كس در آن روز [عذاب] از وى برگردانده شود، حقا [خدا] به او رحم كرده است، و اين كاميابى آشكار است
17
و اگر خداوند به تو گزندى رساند، كسى جز او برطرف كنندهى آن نيست و اگر خيرى به تو رساند، او بر هر كارى تواناست
18
و او بربندگان خويش قاهر و چيره است، و او حكيم آگاه است
19
بگو: كدام چيز گواهىاش بزرگتر است؟ بگو: خدا ميان من و شما گواه است، و اين قرآن به من وحى شده است كه شما و هر كس را كه [اين پيام] به او برسد بدان هشدار دهم. آيا شما شهادت مىدهيد كه با خدا خدايان ديگرى هست؟ بگو: من چنين شهادتى نمىدهم. بگو: فقط او م
20
كسانى كه كتابشان دادهايم، او [پيامبر] را مىشناسند آن سان كه فرزندان خود را مىشناسند. كسانى كه خود را به زيان افكندهاند ايمان نمىآورند
21
و كيست ستمكارتر از كسى كه بر خدا دروغ بندد يا آيات او را تكذيب كند؟ بىترديد ستمكاران رستگار نمىشوند
22
و روزى كه همه آنها را گرد آوريم، آنگاه به مشركان گوييم: كجايند شريكان شما كه آنها را [شريك خدا] مىپنداشتيد
23
سپس پاسخ و عذر آنها جز اين نيست كه بگويند: به خدايى كه پروردگار ماست [سوگند] ما مشرك نبوديم
24
بنگر كه چگونه به خود دروغ گفتند و آنچه مىبافتند از [دست] آنها بر باد رفت
25
و از ايشان كسانى هستند كه به [ظاهر] به تو گوش مىدهند، و ما بر دلهايشان سرپوش قرار دادهايم كه فهم آن نكنند و در گوششان سنگينى نهادهايم. و اگر تمام نشانههاى حق را ببينند باز به آن ايمان نمىآورند، تا جايى كه چون نزد تو آيند كه با تو جدال كنند، كاف
26
و آنان [مردم را] از آن باز مىدارند و [خود نيز] از آن دور مىشوند، ولى جز خودشان را هلاك نمىكنند و نمىدانند
27
و كاش آنها را هنگامى كه برابر آتش نگاه داشته مىشوند مىديدى كه مىگويند: اى كاش بازگردانده مىشديم و ديگر آيات پروردگار خويش را انكار نمىكرديم و از مؤمنان مىشديم
28
[چنين نيست] بلكه آنچه در گذشته پنهان مىداشتند بر آنان آشكار شده، و اگر هم بازگردانده شوند، بىشك به همانچه از آن نهى شده بودند، بر مىگردند، و بىترديد ايشان دروغگويند
29
و گفتند: ما را حياتى جز همين زندگى دنيوى نيست و ما زنده شدنى نيستيم
30
و اگر مىديدى آنگاه را كه ايشان در پيشگاه پروردگارشان نگاه داشته شوند [به آنها گويد:] آيا اين [برانگيخته شدن] حق نيست؟ گويند: چرا، سوگند به پروردگارمان. گويد: پس به خاطر انكارى كه مىكرديد عذاب را بچشيد
Sonraki 30 ayet →