2
اين كتاب از جانب خداى شكست ناپذير حكيم نازل شده است
3
[ما] آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است جز به حق و تا سر آمدى معين نيافريديم، و كسانى كه كافر شدند، از هشدارهايى كه داده مىشوند رو گردانند
4
بگو: به من خبر دهيد، آنچه را غير از خدا مىخوانيد، به من نشان دهيد كه چه چيزى از زمين را آفريدهاند و يا در [خلقت] آسمانها شركت داشتهاند؟ اگر راست مىگوييد [دليلى از] كتابى كه پيش از اين [قرآن] است يا اثرى علمى [از پيشينيان] براى من بياوريد [كه ا
5
و كيست گمراهتر از آن كس كه به جاى خدا كسى را مىخواند كه تا روز قيامت هم او را پاسخ نخواهد داد و آنها از دعايشان بىخبرند
6
و زمانى كه مردم محشور گردند، [اين معبودان] دشمنان آنها شوند و عبادتشان را انكار كنند
7
و چون آيات روشن ما بر ايشان تلاوت شود، منكران حق، وقتى حق به سويشان آيد، گويند: اين سحرى آشكار است
8
آيا مىگويند: اين [كتاب] را به دروغ بافته است؟ بگو: اگر آن را بافته باشم [بايد مجازات شوم و] شما نمىتوانيد خشم خدا را از من بازداريد. او به آنچه [با طعنه] به آن مىپردازيد [و جادويش مىخوانيد] آگاهتر است، و شهادت او ميان من و شما كافى است و اوست آ
9
بگو: من از [ميان] پيامبران، پيامبر نوظهورى نيستم، و نمىدانم با من و شما چه معاملهاى خواهد شد. جز آنچه را كه به من وحى مىشود پيروى نمىكنم، و من جز هشدار دهندهاى آشكار نيستم
10
بگو: به من خبر دهيد، اگر اين [قرآن] از نزد خدا باشد و شما بدان كافر شويد و شاهدى از بنى اسرائيل [مانند عبد اللّه بن سلام] بر [حقانيت] مثل آن گواهى دهد و ايمان آورد و شما تكبر كنيد [آيا در اين صورت ستمكار نيستيد؟] البته خدا قوم ستمگر را هدايت نمىك
11
و كافران در حق مؤمنان گفتند: اگر [اين قرآن] چيز خوبى بود، به [پذيرفتن] آن بر ما پيشى نگرفته بودند، و چون خود به وسيله آن هدايت نيافتهاند به زودى خواهند گفت: اين يك دروغ كهنه است
12
و [حال آن كه] پيش از آن، كتاب موسى راهنما و رحمتى بود، و اين [قرآن] كتابى به زبان عربى است كه تصديق كننده [ى آن] است، تا كسانى را كه ستم كردند هشدار دهد و نيكوكاران را مژدهاى باشد
13
محققا كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست و استقامت كردند، نه بيمى بر آنهاست و نه غمگين مىشوند
14
ايشان اهل بهشتند و براى هميشه در آن ماندگارند [اين] پاداشى است به خاطر آنچه انجام مىدادند
15
و انسان را به نيكى كردن به پدر و مادر خود سفارش كرديم. مادرش با تحمل رنج به او باردار شد و با تحمل رنج او را بر زمين نهاد، و [دوران] حمل و از شير گرفتن او سى ماه است، تا آن كه به رشد كامل خود برسد و به چهل سال برسد، مىگويد: پروردگارا! بر دلم بيفكن
16
آنان كسانىاند كه بهترين عملى را كه انجام دادهاند از ايشان مىپذيريم و از بدىهايشان در زمره بهشتيان در مىگذريم وعدهى راستى كه وعده داده مىشدند
17
و آن كه به پدر و مادر خود گفت: اف بر شما! آيا به من وعده مىدهيد كه [از قبر] بيرون آورده مىشوم و حال آن كه پيش از من نسلها گذشتند [و برنخاستند]، و آن دو به [درگاه] خدا زارى مىكنند كه: واى بر تو! ايمان بياور، وعدهى خدا حق است، و او پاسخ مىدهد: ا
18
آنان كسانىاند كه وعدهى عذاب بر آنها در [زمرهى] گروههايى از جنّ و انس كه پيش از آنها بگذشتند حتمى شد كه بىترديد آنها زيانكار بودند
19
و براى هر يك [از مؤمن و كافر] بر حسب آنچه انجام دادهاند درجاتى است، و تا [خدا پاداش] اعمالشان را تمام بدهد، و آنها مورد ستم واقع نخواهند شد
20
و آن روز كه كافران بر آتش عرضه شوند، [به آنها گفته شود:] نعمتهاى پاكيزه [و خوشىهاى] خود را در زندگى دنيايتان [از بين] برديد و از آنها برخوردار شديد، پس امروز به سزاى آن كه در زمين به ناحق سركشى مىكرديد و به سبب آن كه نافرمانى مىكرديد به عذابى خ
21
و برادر عاديان را به ياد آور، آنگاه كه قوم خويش را در [سرزمين] احقاف هشدار داد، با آن كه پيش از او و پس از او نيز هشدار دهندگانى بودند كه: جز خدا را مپرستيد. واقعا من بر شما از عذاب روزى هولناك مىترسم
22
گفتند: آيا به سوى ما آمدهاى كه ما را از خدايانمان برگردانى؟ پس آنچه به ما وعده مىدهى بياور اگر راست مىگويى
23
گفت: جز اين نيست كه آگاهى [از زمان وقوع عذاب] نزد خداست، و من آنچه را بدان فرستاده شدهام به شما ابلاغ مىكنم، ولى شما را مردمى جاهل مىبينم
24
پس چون آن [عذاب] را ديدند كه به صورت ابرى به طرف وادىهايشان روى آورده، گفتند: اين ابرى است كه بر ما خواهد باريد. [گفته شد: نه،] بلكه اين همان چيزى است كه شتاب در آن را مىخواستيد تندبادى است كه در آن عذابى دردناك است
25
همه چيز را به فرمان پروردگارش ريشه كن مىكند. پس چنان شدند كه چيزى جز خانههايشان ديده نمىشد. [آرى]، اين چنين مردم مجرم را سزا مىدهيم
26
و البته به آنها در چيزهايى قدرت و تمكّن داده بوديم كه شما را در آن تمكّن ندادهايم، و براى آنان شنوايى و ديدهها و دلهايى [نيرومندتر از شما] قرار داده بوديم، ولى چون آيات الهى را انكار كردند، نه شنوايىشان و نه ديدگانشان و نه دلهايشان به هيچ وجه ب
27
و بىگمان، شهرهايى را كه پيرامون شما بود هلاك كرديم و آيات خود را [به صورتهاى] گوناگون بيان داشتيم به اميد آن كه برگردند
28
پس چرا كسانى را كه جز خدا براى تقرب، به خدايى گرفته بودند ياريشان نكردند، بلكه از نظرشان ناپديد شدند؟ و اين بود [نتيجهى] دروغ آنها و آنچه افترا مىبستند
29
و چون تنى چند از جنّيان را به سوى تو روانه كرديم كه قرآن را مىشنيدند پس وقتى بر آن حضور يافتند، [به يكديگر] گفتند: ساكت باشيد و بشنويد و چون به پايان رسيد، براى هشدار به سوى قوم خود بازگشتند
30
گفتند: اى قوم ما! ما كتابى را شنيديم كه بعد از موسى نازل شده و [كتابهاى] پيش از خود را تصديق مىكند و به سوى حق و به راهى راست هدايت مىكند
Sonraki 5 ayet →