2
[اين كتاب] فرو فرستاده از جانب [خداى] هستى بخش مهربان است
3
كتابى است كه آيات آن تفصيل داده شده [به شكل] قرآنى به زبان عربى براى مردمى كه بدانند
4
بشارتگر و هشدار دهنده است. ولى بيشتر آنان رويگردان شدند، از اين رو [چيزى] نمىشنوند
5
و گفتند: دلهاى ما از آنچه ما را به آن مىخوانى سخت محجوب است، و در گوشهاى ما سنگينى و ميان ما و تو حجابى است. پس تو به كار خود پرداز ما [هم] به كار خود مىپردازيم
6
بگو: من تنها بشرى چون شمايم، [جز اين كه] به من وحى مىشود كه خداى شما خداى يگانه است. پس مستقيما به او توجه كنيد و از او آمرزش بخواهيد، و واى بر مشركان
7
همانها كه زكات نمىدهند و ايشان به آخرت كافرند
8
همانا كسانى كه ايمان آورده، كارهاى شايسته كردند، آنان را پاداشى بىپايان است
9
بگو: آيا شما واقعا به آن كسى كه زمين را در دو روز آفريد، كافر مىشويد و براى او همتايانى قرار مىدهيد؟ او پروردگار جهانيان است
10
و در زمين كوههاى ريشهدارى بر روى آن قرار داد و در آن خير و بركت نهاد و رزق و روزى آن را در چهار روز درست به اندازهى نياز تقاضا كنندگان تقدير نمود
11
سپس به آسمان پرداخت در حالى كه [به صورت] دودى بود. پس به آن و به زمين گفت: با ميل يا اجبار بياييد. گفتند: فرمانبردارانه آمديم
12
پس آنها را در دو روز [يا دوره] هفت آسمان كرد و در هر آسمانى كار [مربوط به] آن را وحى كرد، و آسمان نزديكتر را به چراغها آذين كرديم و حفاظت [نموديم]. اين تدبير آن نيرومند داناست
13
پس اگر روى برتافتند بگو: شما را از صاعقهاى مانند صاعقه عاد و ثمود هشدار دادم
14
چون فرستادگان [ما] از پيش رو و از پشت سرشان به سراغشان آمدند [و گفتند] كه جز خدا را مپرستيد. گفتند: اگر پروردگار ما مىخواست [پيامبر بفرستد]، قطعا فرشتگانى مىفرستاد، پس ما به آنچه بدان مبعوث شدهايد كافريم
15
و امّا عاديان، به ناحق، در زمين سر برافراشتند و گفتند: چه كسى از ما نيرومندتر است؟ آيا ندانستهاند كه آن خدايى كه خلقشان كرده خود از ايشان نيرومندتر است؟ و [به خاطر اين احساس قدرت] آيات ما را انكار مىكردند
16
پس بر آنها تندبادى غرّنده در روزهايى شوم فرستاديم تا در زندگى دنيا عذاب رسوايى را بدانان بچشانيم، و قطعا عذاب آخرت رسوا كنندهتر است و ايشان يارى نمىشوند
17
و امّا ثموديان، پس آنها را هدايت كرديم، ولى كورى را بر هدايت برگزيدند، پس به خاطر آنچه مرتكب مىشدند صاعقهى عذاب خفّتبار آنها را در گرفت
18
و كسانى را كه ايمان آورده و پرهيزكارى مىكردند نجات داديم
19
و روزى كه دشمنان خدا به سوى آتش گردآورى و سپس يكجا بازداشت مىشوند
20
تا زمانى كه نزد آن [آتش] بيايند، گوششان و ديدگانشان و پوستشان به آنچه مىكردهاند بر ضدّشان گواهى دهند
21
و به پوست [بدن] خود مىگويند: چرا بر ضدّ ما شهادت داديد؟ گويند: همان خدايى كه هر چيز را به سخن مىآورد، ما را به سخن آورده و او نخستين بار شما را [كه چيزى نبوديد] آفريد و به سوى او برگردانده مىشويد
22
شما كه [گناهانتان را] پنهان مىكرديد به خاطر اين نبود كه از شهادت گوش و چشم و پوست تن خود بيم داشتيد، بلكه خيال مىكرديد كه خدا از بسيارى از كارهايى كه مىكنيد آگاه نمىشود
23
و اين گمان بدى بود كه در بارهى پروردگارتان داشتيد شما را هلاك نمود و از زيانكاران شديد
24
پس اگر صبر كنند [يا نكنند]، آتش جايگاه آنهاست، و اگر رضاى خدا را بخواهند [و پوزش بطلبند] مورد رضايت قرار نمىگيرند
25
و براى آنها همدمانى گماشتيم كه آنچه [از لذتهاى دنيوى] در پيش روى خود و آنچه پشت سرشان [در حال و آينده] داشتند در نظر آنها بياراستند، و بر آنها نيز همان عذابى كه بر سر پيشينيان آنها از جن و انس آمده بود محقّق شد همانا آنها زيانكار بودند
26
و كسانى كه كافر شدند گفتند: به اين قرآن گوش ندهيد و در [تلاوت] آن هياهو كنيد تا غلبه يابيد
27
و قطعا كسانى را كه كافر شدند عذابى سخت مىچشانيم، و حتما آنها را به بدتر از آنچه مىكردند جزا مىدهيم
28
آرى، سزاى دشمنان خدا همان آتش است كه در آن منزل هميشگى دارند به سزاى اين كه آيات ما را انكار مىكردند
29
و كسانى كه كفر ورزيدند، گويند: پروردگارا! آن دو گروه از جنّ و انس را كه ما را گمراه كردند به ما نشان ده تا آنها را زير پاهايمان نهيم [و لگدمال كنيم] تا از پستترينها شوند
30
بىگمان، كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست، سپس ايستادگى كردند، فرشتگان بر آنها نازل مىشوند كه بيم مداريد و غمگين مباشيد و مژده باد شما را به بهشتى كه وعده داده مىشديد
Sonraki 24 ayet →