2
آيا مردم پنداشتند همين كه گفتند ايمان آورديم به حال خود رها مىشوند و مورد آزمايش قرار نمىگيرند
3
و به يقين كسانى را كه پيش از اينان بودند آزموديم، پس خدا حتما آنها را كه راست گفتند مىشناسد و [نيز] دروغگويان را مىشناسد
4
آيا كسانى كه مرتكب زشتىها مىشوند مىپندارند كه بر ما پيشى مىگيرند؟ چه بد داورى مىكنند
5
كسى كه به ديدار خدا اميد دارد، به يقين زمان [ديدار] خدا آمدنى است، و او شنواى داناست
6
و هر كه بكوشد تنها به سود خود مىكوشد، همانا خداوند از جهانيان سخت بىنياز است
7
و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردند، قطعا گناهانشان را از آنها مىزداييم و بهتر از آنچه مىكردند پاداششان مىدهيم
8
و به انسان سفارش كرديم كه به پدر و مادر خود نيكى كند. و اگر آنها كوشيدند تا تو چيزى را شريك من كنى كه بدان علم ندارى، از ايشان اطاعت مكن. بازگشت شما به سوى من است و شما را به كارهايى كه مىكرديد آگاه مىكنم
9
و كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، البتّه آنان را در گروه شايستگان در مىآوريم
10
و از مردم كسانى هستند كه مىگويند: به خدا ايمان آوردهايم، و چون در راه خدا اذيت شوند، آزار مردم را مانند عذاب خدا قرار مىدهند، و اگر از جانب پروردگار تو يارى رسد حتما خواهند گفت: ما با شما بوديم. مگر خدا به آنچه در دلهاى جهانيان است داناتر نيست
11
البتّه خدا كسانى را كه ايمان آوردهاند مىشناسد و منافقان را نيز نيك مىشناسد
12
و كسانى كه كافر شدند، به كسانى كه ايمان آوردهاند گفتند: طريقت ما را پيروى كنيد و بايد گناهانتان را گردن بگيريم! ولى آنها چيزى از گناهانشان را به گردن نخواهند گرفت. قطعا آنها دروغگويانند
13
و بىترديد بارهاى گناه خودشان و بارهاى ديگران را اضافه بر بار خود بر دوش مىكشند، و مسلما روز قيامت از آنچه افترا مىبستند بازخواست خواهند شد
14
و به راستى نوح را به سوى قومش فرستاديم. پس در ميان آنها هزار سال جز پنجاه سال بماند، امّا سر انجام طوفان آنها را در گرفت در حالى كه ستمكار بودند. و ما هم بحاملين: ولى ايشان به گردن گيرنده نيستند. خطايا جمع خطيئة: گناهان. ليحملنّ: البته حتما به گردن م
15
پس او را با كشتىنشينان نجات داديم و آن را براى جهانيان عبرتى ساختيم
16
و ابراهيم را [فرستاديم] چون به قوم خويش گفت: خدا را بپرستيد و از او پروا داريد. اين كار براى شما بهتر است، اگر مىدانستيد
17
جز اين نيست كه به جاى خداوند، بتهايى را مىپرستيد و دروغى مىسازيد. در حقيقت، آنها را كه جز خدا مىپرستيد، مالك روزى شما نيستند. پس روزى را نزد خدا بجوييد و او را بپرستيد و وى را سپاس گزاريد كه به سوى او بازگردانده مىشويد
18
و اگر تكذيب مىكنيد، در حقيقت امّتهايى كه پيش از شما بودند نيز تكذيب كردند، و بر پيامبر جز ابلاغ آشكار وظيفهاى نيست
19
آيا نديدند كه خدا چگونه آفرينش را آغاز مىكند، سپس آن را باز مىگرداند؟ به راستى اين [كار] بر خدا آسان است
20
بگو: در زمين بگرديد و بنگريد چگونه آفرينش را آغاز كرده است. سپس خداوند [همين گونه] جهان ديگر را پديد مىآورد. بىترديد خدا بر هر چيزى تواناست
21
هر كه را بخواهد عذاب مىكند و هر كه را بخواهد رحمت مىكند. و به سوى او بازگردانده مىشويد
22
و شما نه در زمين و نه در آسمان عاجز كنندگان [او] نيستيد، و جز خدا نه سرپرستى داريد و نه ياورى
23
و كسانى كه آيات خدا و ديدار او را منكر شدند، آنان از رحمت من نوميدند، و آنها را عذابى پردرد خواهد بود
24
و پاسخ قوم [ابراهيم] جز اين نبود كه گفتند: او را بكشيد يا بسوزانيد. ولى خدا او را از آتش نجات بخشيد. آرى در اين [ماجرا] براى مردمى كه ايمان مىآورند بسى حجّتهاست
25
و [ابراهيم] گفت: جز اين نيست كه شما به خاطر دوستى [و ارتباط] ميان خودتان در زندگى دنيا به جاى خدا بتهايى را گرفتهايد. ولى روز قيامت منكر يكديگر مىشويد و همديگر را لعنت مىكنيد و جايگاهتان آتش است و براى شما هيچ ياورى نخواهد بود
26
پس لوط به او ايمان آورد و [ابراهيم] گفت: من به سوى پروردگار خود هجرت مىكنم كه او شكست ناپذير حكيم است
27
و اسحاق و يعقوب را به او عطا كرديم و در نسل او نبوّت و كتاب قرار داديم و پاداش او را در اين دنيا داديم و قطعا او در آخرت از صالحان است
28
و لوط را [فرستاديم] هنگامى كه به قوم خود گفت: شما به كار زشتى مىپردازيد كه هيچ يك از مردم جهان در آن بر شما پيشى نگرفته است
29
آيا شما با مردها در مىآميزيد و راه را مىبنديد و در محافل خود پليدكارى مىكنيد؟ ولى پاسخ قومش جز اين نبود كه گفتند: عذاب خدا را بر ما بياور اگر از راست گويانى
30
گفت: پروردگارا! مرا بر قوم تبهكار نصرت ده
Sonraki 30 ayet →