1
Μα τους Ίππους που τρέχουν με λαχανιασμένη ανάσα (στον πόλεμο),
2
Και με τα νύχια των ποδιών πετάνε σπίθες,
3
Κι εισβάλλουν (στα χωριά) πρωί - πρωί.
4
Και σηκώνουν τη σκόνη (σα σύννεφα),
5
Και διαπερνούν ανάμεσα από τους εχθρούς,
6
Ότι ο άνθρωπος είναι αχάριστος, πράγματι, στον Κύριο του,
7
Και ο ίδιος είναι ο μάρτυρας (της δικής του αχαριστίας με τα καμώματα του).
8
Και ότι η αγάπη του είναι μεγάλη για τα πλούτη.
9
Μήπως δεν γνωρίζει ότι, όταν σκορπίζονται τα περιεχόμενα στους τάφους
10
Κι αποκαλυφθεί αυτό που φυλάσσεται στ' ανθρώπινα στήθη,
11
ότι ο Κύριος τους, τη Μέρα εκείνη τα γνωρίζει όλα!