1
Noen. (Ik zweer) bij de pen en wat zij (de menschen) schrijven.
2
Gij, o Mahomet! zijt, door de genade van uwen Heer, geen bezetene.
3
Waarlijk, er is u eene eeuwige belooning gereed gemaakt;
4
Want gij hebt een verheven karakter.
5
Gij zult zien en de ongeloovigen zullen het zien.
6
Wie uwer van zijne zinnen is beroofd.
7
Waarlijk, uw Heer kent hen wel, die zijn pad verlaat, en hij kent hen wel, die op den rechten weg geleid worden.
8
Gehoorzaam hen dus niet, die u van bedrog beschuldigen.
9
Zij begeeren, dat gij hen met zachtheid zoudt behandelen, en dan zouden zij u ook met zachtheid behandelen.
10
Maar geloof niemand die ieder oogenblik zweert en een verachtelijke is.
11
Luister niet naar den lasteraar, die met leugens omgaat.
12
Die verbiedt wat goed is; die een overtreder, een snoodaard is.
13
De onmeêdoogende en buitendien van onreine geboorte.
14
Zelfs indien hij rijkdommen en vele kinderen heeft.
15
Als hem onze teekenen herinnerd worden, zegt hij: Dit zijn fabelen van de ouden.
16
Wij zullen een vurig kenteeken op zijn neus drukken.
17
Waarlijk, wij hebben de bewoners van Mekka beproefd, zooals wij vroeger de eigenaars van den tuin beproefden, toen zij zwoeren, dat zij de vruchten daarvan des ochtends zouden verzamelen.
18
En er de uitzondering niet bijvoegden: Indien het Gode behaagt.
19
En de tuin werd door eene verwoesting van uwen Heer overvallen, terwijl zij sliepen.
20
En des ochtends was die, als een tuin waarvan de vruchten reeds verzameld waren.
21
En zij riepen elkander, toen zij des morgens opstonden, zeggende:
22
Ga vroeg naar uwe beplanting, indien gij voornemens zijt de vruchten daarvan te verzamelen.
23
Daarop gingen zij, terwijl zij elkander toefluisterden:
24
Geen arme zal heden uwen tuin binnentreden.
25
En zij vertrokken vroeg, met het voorgestelde doel, niets te geven.
26
Toen zij zagen dat de tuin verzengd en verwoest was, zeiden zij: Wij hebben ons zeker in den weg vergist.
27
(Maar toen zij bevonden dat het hun eigen tuin was), riepen zij uit: Waarlijk, het is ons niet geoorloofd (de vruchten daarvan te plukken).
28
De verstandigste van hen zeide: Heb ik u niet gezegd: Waarom gedenkt gij God niet?
29
Zij antwoordden: Geloofd zij onze Heer! Waarlijk, wij waren zondaren.
30
En zij begonnen elkander te laken.
Sonraki 22 ayet →