1
Kur dielli ngjeshet dhe humb shkëlqimin,
2
Dhe kur yjtë bijnë dhe errësohen,
4
Dhe kur devet mbarsa lihen,
5
Dhe kur mblidhen egërsirat,
6
Dhe kur detrat si në zjarr vlojnë,
7
Dhe kur shpirtërat kurorëzohen (bashkohen) me trup,
8
Dhe kur të pyetet e varrosura për së gjalli,
9
Që është mbytur çka ishte faji,
10
dhe kur të shpërndahen broshurat,
11
Dhe kur qielli të shmanget,
12
Dhe kur xhehennemi të këndellet,
13
Dhe xheneti të afrohet
14
Njeriu do ta dijë se ç’ka përgatitur.
15
Dhe betohem në yjtë që prarojnë,
16
Të cilët lëvizin dhe të humben syshë.
17
Pasha natën kur errësohet,
18
Dhe agimin kur zbardhohet!
19
Ai (Kur’ani) është, me të vërtetë, fjalë e të dërguarit fisnik,
20
Të fortit, nga Zoti i gjithësisë së çmuar,
21
Të dëgjueshmit dhe të besueshmit,
22
Shoku i juaj nuk është i marrë
23
Në horizont të qartë atë e ka parë,
24
Dhe ai nuk e lë mangut shpalljen,
25
Ai (Kur’ani) nuk është fjalë e djallit të mallkuar,
26
E ju ku po shkoni pra?!
27
Ai është vetëm këshillë botërave,
28
Për secilin nga ju që don të jetë në rrugë të drejtë.
29
Dhe ju nuk dëshironi asgjë, përveç asaj çka dëshiron All-llahu, Zoti i botërave!